Książę Baltazar i Armia Przeklętych – część 1

Opowiadanie jest fikcją literacką.

Rozległa Kraina Zamarzniętych Jezior była oddzielona od reszty kontynentu przebiegającym od wschodu pasmem Gór Przeklętych. Jeszcze przed rozkwitem Ery Wielkich Bogów tymi obfitymi terenami w mamuty i tygrysy szablozębne władał potężny władca. Zwano go Baltazarem. Niestety był on podłym i chciwym księciem, który chciał dorównać bogom i pół-bogom.

Książę Baltazar miał obsesję na punkcie pewnego tajemniczego surowca dającego nadprzyrodzone zdolności oraz wieczną młodość, ale powoli odbierającego zdrowy umysł. Alchemicy, którzy odkryli powodujący szaleństwo surowiec nazwali go Demonium. Demonium płynął w krwi potężnych olbrzymów lodowych. Ich główna siedziba znajdowała się na najwyższej górze w Górach Przeklętych zwaną Niezdobytą. Podobno żaden śmiałek nie wrócił stamtąd żywy.

Chciwy Baltazar postanowił najechać zbrojnie ziemie olbrzymów, by pozyskać z ich ciał pożądany surowiec. Chęć bycia potężnym i wiecznie młodym władcą absolutnym zawładnęła umysłem podłego księcia. Jednak na drodze stanął Baltazarowi jego ojciec zwany Samulem Potężnym. Samul był dobrym królem, ale nie umiał zapanować nad obsesją syna. Najbliższy doradca króla Samula publicznie zaproponował wygnać z Krainy Zamarzniętych Jezior opętanego żądzą władzy syna króla.

Jednak doradca zrobił błąd jawnie sprzeciwiając się synowi króla. Ciało doradcy odnaleziono z licznymi ranami kłutymi oraz rąbanymi w ciemnej uliczce w stolicy kraju. Zabójcy nigdy nie złapano, ale niektórzy widzieli tajemniczych i zamaskowanych ludzi kręcących się w okolicy miejsca zbrodni. To na pewno nie był przypadek. Jednak nikt więcej nie sprzeciwił się księciu, poza jego ojcem.

Król Samul Potężny kochał syna, ale nie chciał jego szaleństwa. Niestety syn nie kochał go i chciał jego śmierci. Okazja nadarzyła się szybciej, niż chciał tego Baltazar. Samul świętował udaną wyprawę wojenną przeciwko wikingom. Rozpoczął się w królestwie czas zabaw i uczty. Wino i miód płynęły z kielichów i beczek złotymi strumieniami. Nie zabrakło mięsa z upolowanych mamutów.

W sali tronowej odbyła się największa zabawa. Oprócz wina czas barbarzyńcom umilały kobiety, które były niewolnicami. W wielkiej sali stał długi stół z obfitym jedzeniem. W centralnej części siedział na kościanym krześle król Samul. Natomiast po jego prawej stronie siedział Baltazar, który cały czas tajemniczo uśmiechał się.

Nagle do pomieszczenia weszli słudzy księcia przynosząc dary dla jego ojca. Jednym z darów był strój zrobiony z zabitego osobiście przez Baltazara mamuta. Król wzruszył się i podziękował synowi. Następnie przymierzył na sobie prezent. Nagle Samul zaczął krzyczeć jakby coś rozpuszczało jego ciało. Twarz władcy została rozpuszczona do kości.

Ojciec Baltazara zginął w agonii. Jeden z generałów wyciągnął miecz i ruszył w stronę księcia. Jednak podły ojcobójca nie przestraszył się. Po prostu spodziewał się ataku i wyciągnął przed siebie rękę. Z niej wystrzelił biały pocisk w stronę atakującego. Generał został zamrożony. Podły książę podszedł do wojaka i roztrzaskał go na kawałki.

- Bądźcie mi posłuszni albo zginiecie! Tak działa Demonium – rzekł Baltazar.

Po tych słowach już nic nie przeszkodzi złemu księciu najechać państwo lodowych olbrzymów. Książę Baltazar wyruszył ze swoją armią przez Góry Przeklęte zdobyć Demonium. Jednak wkrótce zapłaci za swoje podłe czyny najwyższą cenę…