Kto będzie badał ocean, kiedy nas już nie będzie?

Kamery rejestrują otwieranie i zamykanie małży

według dziedzicznych klanów na południowym Pacyfiku.

Królestwo wtłoczone

w pozostałość największego krachu ubiegłego stulecia.

Dzieci matek, piraci nie liczą przelanej whisky

rzuceni na kolana w zachłyśnięciu wodą.

Pozbawieni zmartwień na zawsze.

Kość udowa… infrastrukturą dla koralowca,

deską surfingową dla kraba.

Wbił się w mostek piersiowy

ujeżdżając morski prąd jak mustanga z rozwianą grzywą,

spokrewniony z krewetką nigdy tego nie zobrazuje.

Jeden z nich, a każdy jednakowo zdolny

aby wydrążyć oczy martwym kapitanom.

Nie będą w stanie rozpoznać

szczątków pierwszego oficera,

który jak marionetka kiwa luźno głową

w enigmatycznym porozumieniu.

Nikt nie przeszkadza delikatnemu kołysaniu.

Rafa koralowa glonami

nieustannie chwyta szkielet w białe objęcia wyczesując kłykcie

po pięćdziesięciu dziwnych latach.

Nadal można rozpoznać recesję w ubraniu

od zawartości wapnia

z siwiejących kości,

podatnych na łuszczenie się

w trakcie poszturchiwania przez śliskie węgorze,

wyprostowane do prętów

na zelektryzowanych topielcach.

Ruiny znane ludzkością,

odbijają historię od dna, tam gdzie

kraby i krewetki patrzyły na wodę spływającą po pokładzie,

pozór kapitana wyskoczył za burtę zostawiając załogę,

śpiesząc za nim wyrzekli się uśpionych cholewek.

Wiatrowskaz ciągle wiruje

w śmiertelnych obrotach.