Kto rozdaje karty?(z Dedykacją)
,,Do wszystkich, którzy nie zdążyli lub nie mieli siły się pożegnać…"
Czas płynie, czas ucieka…
Jest jak rzeka,
która daje nam złudzenie
nieskończonego źródła życia…
I choć z tyłu głowy jest myśl,
która otrzeźwia nas,
że życie jest kruche
i aż żal marnować czas…
Lecz jak to bywa w naturze wszelkiej,
to, co jest, zawsze jest mało warte…
Ale gdy nagle zniknie na zawsze,
wtedy żałość ściska serce,
bo wtedy jest już za późno
na jakąkolwiek marną pociechę.
Można krzyczeć, płakać,
a i tak na niewiele nam się to zda…
Bo nie da się odwrócić parszywych kolei losu,
który gra z nami w ruletkę:
kogo pierwszego zabierze?
Komentarze (1)
W drugiej zwrotce „które otrzeźwia nas” brzmi nienaturalnie. „Które nas otrzeźwia” brzmiałoby swobodniej. Mam wrażenie, że naginasz tu szyk zdania do rymu. Spróbuj tego unikać.
A jakby spróbować np. tak
Myśl się rodzi w głowie
Która mnie otrzeźwia
Kruchość życia w czasie
Ulotności bezmiar
Warto pamiętać o rymach asonansowych. Wzbogacają warsztat i dają więcej swobody w doborze słów.
Przeczytaj wiersz kilka razy na głos. Wtedy poczujesz rytm i łatwiej wychwycisz miejsca, w których się chwieje.
Pozdro!
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania