Kubki

Nasionko opuściło swą bezpieczną przystań

Niesione podmuchem wiatru w siną dal

Pragnie poznać, zobaczyć świat

Po wielu trudach i walkach w końcu dotarło

Opadło i wypuściło swe korzenie

To tu dożyje kresu swych dni

We dwoje powoli rośli

We dwoje powoli zbliżali się do siebie

We dwoje powoli się w sobie zakochiwali

Wydali na świat swe potomstwo

Spełnili kilka swych marzeń

Lecz najważniejsze pozostało – móc znów podróżować

Podstępnym krokiem nadeszła starość

Rozległ się odgłos pił

On padł pierwszy a ona tuż za nim

Lecz przeznaczenie znów ich połączyło

On stał się kubkiem i ona stała się kubkiem

Tliła się w nich iskierka życia, część ich dusz

Ich posiadacze podróżowali

Wszędzie swe kubki zabierali

A gdy ich w końcu zabrakło oni nadal przy sobie trwali

Na wieki wieków za życia i tym co po nim w oddali