Kuna

Cichym krokiem, powolutku.

Pełzła kuna po ogródku.

Najpierw głowa, korpus, ogon.

I za kurą poszła w pogoń.

Rozłożyła ogon pawi

I morały kurom prawi.

- Wy siedzicie w tym kurniku,

A ja siły mam bez liku.

- A gdy słowo

choć wykrztuszę,

Porwę w głuszę

i uduszę.

Kury zrobiły naradę.

- Damy sobie z kuną radę.

- Kiedy wejdzie na podwórko,

To ją przywitamy kulką.

Choć to sposób był drastyczny,

To w użyciu bardzo liczny.

Kury wzięły gwintóweczkę.

- Załatwimy tę kuneczkę.

Sposób sprawdził

Się od razu.

I nie zawiódł

ani razu.

Od tej pory

kura rządzi.

Żadna kuna

się nie wtrąci.