Kurier

deszcz na bruku cicho płakał

wiatr w ruinach rymów szukał

biegł malutki nasz bohater

do zamkniętych drzwi wciąż pukał

niósł w tornistrze wielką sprawę

choć rączyna była mała

w hełmie był po starszym bracie

żeby Polska ocalała

gdzieś pod murem w cieniu nocy

błyszczały oczy jak ogniki

zamiast bajki na dobranoc

głuche strzały głośne krzyki

przypięła mu matula opaskę

otarła łzę co w oku lśni

on nie bawił się w żołnierza

on do wolności otwierał drzwi

a gdy przyszedł czas poranka

i przycichł na chwilę bój

zasnął mały nasz bohater

i pożegnał żywot swój

i zostawił na chodniku

ślad dziecięcej swojej krwi

teraz niebo go kołysze

teraz pokój mu się śni