Kwiatki

Pora w lufę karabinu włożyć kwiatki znowu,

Bo inaczej ludzkie głowy spadną prosto z tronu.

Nie chcę zostać jak sierota bez domu sam

Nie będę niszczył ogrodu u innych ludzi bram

Pora odpuścić wszystkie spory, zwady

By nie doprowadzić znów do świata zagłady

Każdy w świecie znajdzie miejsce swoje

Nawet ujście znajdą trudne myśli moje

Nie powinniśmy sobie do gardeł skakać

Bo dzieci bez ojców będą znowu płakać

Nie mówię "przestańcie walczyć o swoje"

Tylko nie skazujcie rodzin na życie we dwoje...