Kwiaty kwitną za jesienią

/nie zapomniałam jeszcze jak mój cień szedł przez pola,

łąki, lubił ciszę, chłonął całym sobą. a gdy rzeka wystąpiła

z brzegów, opowiadał o zmorach i wiedźmach/

strać pamięć, przymknij oczy i nie czekaj na dobrą pogodę,

bo jest jak wierzba bez liści, gdy ziemia drży czort śmieje się we mnie

to znów zamienia w ciszę w oszlifowany kamień, który wyrzuciła rzeka

jestem tam i dotykam go w snach, w wizjach przeklinam świat który płynie

niewidzialną łodzią jest świątynią bez drzwi i okien

więc zapomnij dzień w którym szedłeś przez pola i łąki

- pochłoń spokój kiedy zasypiam

wstaje świt