Labirynt końca

Skaliste ściany wielokrotnie spękane

Kotłują duszny i wilgotny mrok.

Powietrze przepełnione wibracjami cieni,

lgnie do skóry niczym pajęczyna.

Głos zamarł w szczękach ciszy,

wzrok został spętany czarną chustą.

Jedynie dotyk wciąż niezmącony,

pomaga mi szukać drogi,

w labiryncie głazów i ciemności.

Lecz los - na swym eternalnym kole -

Wróży mi niechybny koniec.

Aczkolwiek ja - wciąż niewiedzą odziany -

Kieruję się niechybnie ku swej zgubie.

Krok za krokiem - jak słońce po burzy -

Kroczę wciąż przed siebie.

Wtem niespodziewanie - ziemia spod stóp zanika,

jak szron w słonecznych promieniach.

Wpadam do cieczy lodowatej.

Mróz kaleczy mnie tysiącem ostrzy.

Staram się wydostać - lecz próżna ma nadzieja,

wraz z mrozem zalewa mnie zmęczenie.

Wciąż energii pozbawiany,

zanurzam się - pod taflę wody.

Wdziera się ona do mego ciała,

z płuc czyniąc swą nową sadzawkę.

Tak więc tonę, a mrok mnie ściślej spowija.

Zimno odeszło tak szybko, jak młode lata.

Czucie zostało zamknięte w klatce,

jedynie umysł wciąż niezmącony.

Wciąż się głowi, nim zabraknie mu tchu.

Czymże więc było me życie, skoro tak ma się kończyć?

Co miałem wnieść, a co miałem zakończyć?

To już koniec - tak - to on nadchodzi.

Lecz nim odpływam ku wiecznej otchłani,

Wyrażam swą myśl ostatnią,

Niczym końcowe zdanie testamentu:

Życie to taniec z losem, a śmierć zaś jest jego finałem.

Tylko tyle .

To wszystko.

A teraz już nie będzie nic.