Lament

Siedzę wsłuchany w zawodzenie nieba;

Ciężkie krople opadają na ziemię

Splamioną grzechem ludzkości

Każda łza odbija się echem w przeszłości

Tak jak echem niesie się dźwięk

klingi uderzającej w klingę

Zamiast być dla siebie oparciem

Chciwość ukręciła łeb Sprawiedliwości

I pozostawiła ją na pastwę losu

Siedzę wsłuchany w lament;

Ciche szlochanie

Niemożliwe jest usłyszeć je uszami

Aby tego dokonać, trzeba zamknąć oczy

I otworzyć serce