Lament Dedala.

Synku kochany, cóżeś mi uczynił?

Po co te starania były?

Czy me błagania i prośby ci nie wystarczyły?

Mnie samego na pastwe losu zostawiłeś,

Wciąż czasem Twój głos słyszę,

I z melancholią myślę o wypadku, którego częścią byłeś.

Niczym Bóg bezgranicznie niebo okiełznać chciałeś,

Takim, jakim posłańcem za życia może być chciałeś,

takim po locie się nigdy nie staniesz.

Lecz na co ci były te marzenia?

Czy takie właśnie fatum miałeś?

Może chwili sławy, wolności, samodzielności chciałeś?

Lecz Ikarze najdroższy,

Ostatnim to było błędem twej młodości.

Ni sławy, ni wolności nie dane ci było i nie będzie zaznać.

Gdy o ojcu twym słyszało wielu,

tak nieliczna tylko jednostka przyjemność miała glosu twego zaznać.

Nawet pasterz z małej wyspy nieopodal, nie dostrzegł twej duszy w ostatnich jej momentach,

Twa tragedia samotna, opuszczona,

Nawet na miejscu prawie niezauważona.

Nikt poza ojcem twym kochanym tego nie zauważy-

Przez społeczeństwo wyparty i zapomniany.

Czy chwila satysfakcji warta tego była?

bo Tam gdzie żeś zbłądził i głosu mego nie usłuchał, tam na wieki będziesz karany.