Lament serca

Niebo mi czarne, słońce blask straciło,

Gwiazdy, jak łzy, na ziemię się stoczyło.

Serce me, jak pień w wichrze złamany,

Cień twej postaci wciąż w duszy kochany.

Jakiż los, co duszę z mroku uczynił?

Jakiż ból, co każdy dzień mi rozstrzyga?

Pamięć twoja, jak wiatr wśród ruin hula,

Szepcząc: „Już nigdy nie wróci twoja miłość.”

Cóż pocznę w świecie, co barwy utracił?

Cóż za wina, żeś los mój w pieśń rozpaczy?

Łąki zielenią już się nie stroją,

Bez twego śmiechu milczeniem się boją.

Czas, co rzeką gładko miał płynąć,

Teraz strumieniem żalu mnie czyni.

A ja, niczym liść przez burzę gnany,

Trwam w tej pustce, w bólu rozszarpany.