lampa za rogiem

Że niby nie tęskni i nic nie czuje

chowa nocami najskrytsze żale

by potem uśmiech taki realny

a gdyby miejsce gdzie byśmy byli

nas otuliło silnym ramieniem

-

ciężary zsyłać nam wprost pod nogi

tak byśmy mogli stabilnie przejść

wynika z naszych obaw i trosk

nie potrafimy dziś mówić prawdy

do siebie samych niby na wskroś

...zapominamy

spokojna ścieżka męczy spojrzenia

monotonnością karci nas skrycie

między szuflady schowała skroń

nabrzmiałą od myśli

doznań i trosk

tak haftowane swą zawiłością

stanąć ci nie da

bo nie ma jak

za rogiem świeci ciemnością lamp

tak że nie czuję już

twoich rąk