Landrynkowa etiuda

Przeciąg hulał po strychu wzniośle,

Okienko roztrzaskując w drobny mak.

Nikt o tym nie wiedział i wiedzieć nie mógł,

Że to był magiczny czas.

Szukając łuski w portfelu,

Okiem rzuciła ku wiosny promieniom,

Gdy śnieg przeplatał się ze słońcem

W nieustannym, landrynkowym tańcu.

A kiedy czas dobiegł końca,

A układanka, niczym puzzle,

Znalazła wreszcie swój wzór,

Wrzuciła wszystko do worka

I słodko poszła sobie spać.