Landszafcik z jeleniem

Nocami zapalam latarnie, a las, jak uśpione zwierzę, przeciera zielone oczy. Towarzyszą mi koty, które też lubią nocami - o zupełnie szalonych godzinach drugiej i trzeciej - przechadzać się między drzewami, węsząc i znacząc teren, by inne łaziki wiedziały o naszej obecności. Nazywam to obchodem. Jak nazywają nasze spacery koty? Nie wiem. Na pewno lubią wspólne wyprawy w noc, przysiadywanie tuż obok siebie, leniwe spojrzenia na cienie uciekające od światła latarni i naszego wzroku. Nigdy nie patrzymy na siebie wprost, tego zabrania kocia etykieta.

 

Nad ranem wynoszę z domu małe radyjko. Mazowsze i Stasio Jopek śpiewają Furmana: “Wszystkich dziś ciekawość budzi, kto jest najszczęśliwszym z ludzi”.

Jest mi to obojętne, kto jest owym wybrańcem. Ja się nim nie czuję, bo moje szczęście płynie powoli, jak woda z ogrodowego hydrantu. Nie mam tu fajerwerków lub wodotrysków szczęścia. Nie ma tu także innych ludzi. Rozstawiony na tarasie leżak stoi pusty od lat, bo dawno zniknąłem dla świata. Stałem się częścią krajobrazu, landszafciku namalowanego własną ręką. Gdyby ktoś zapytał, czy na tym obrazie czegoś brakuje, odpowiedziałbym, że jelenia. Chociaż nie! Jeleń ryczy za płotem.

 

Co jeszcze mogę zrobić? Odłączę net, przestanę śledzić wiadomości i bywać w wirtualnych przestrzeniach. Czuję, że w głowie mam coraz mniej miejsca. Chcąc pomieścić w niej siebie, muszę wyrzucić większość rzeczy i zrobić generalne porządki. Nie mam ochoty nieść więcej, niż myśl przelotna, która, jak ptak lub motyl, lekko porusza skrzydłami. Pozbędę się tego, co dzieli mnie na pół - ogromnych lodowców, oświetlonych z jednej strony, z drugiej będących źródłem lęku.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (2)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania