L'appel du vide

Stawiam kres umieraniu w sobie

Stawiając na zew, nie na zdrowie.

Z przyzwyczajenia już odgryzam sobie skórę,

By z ciekawości spojrzeć w powstałą dziurę.

Czy jestem w środku?

Mój umyśle, ciała mojego wyrodku,

Czy jestem pod sobą, czy może z boku?

Apotemnofilia całego mroku.

To chyba nie l'appel du vide,

Żółta linia na peronie - pustki kwit,

Gdyż najbardziej mnie uwiera w mojej niewierze,

Iż nigdy nie zdołam jej zmieścić na papierze.