latarnik

tej nocy powietrze drgało

od nadmiaru zimna

wszystko wokół

targał porwisty wiatr

niebo opadło

pod horyzontu stopy

ziemią wstrząsnęło

ciężkie ramię nocy

wzdłuż linii wybrzeża

znad ciemnego

morza bram

wzleciał i wyrósł

olbrzymi bałwan spienionych fal

na kamiennej reducie

tam gdzie największy panuje szkwał

samotny latarnik

na przekór wszystkiemu

oświetla ciemnych piekieł otchłanie

pośród szaleństwa

wśród wichru

nawału morskich warstw

szyderczy unosi się śmiech -

to śmierć odchodzi zazdrosna

o człowieczy dar