"Lato Vivaldiego"

Napłynęło nagle

iskrząc uwerturą

Altówek szeptami

Melodią istnienia

aż po horyzonty

Klawesynów łany

tonące w jeziorach

o taflach bez skazy

Cykad pełne łąki

rozpędzone w kwiatach

stroją wiolonczele

Impresje słoneczne

roztkliwiają smyczki

po soczystą zieleń

Nawet deszczu rosa

z chmury sponad lasu

z której błyska nagle

echem kontrabasów

Nie wypłasza ptasich treli

Wycisza skrzypcami

pod cudowne nuty

rozwija pergamin

I gra

i gra

i gra...