Ławeczka

Siedzi staruszka cichutko,

na samotnej, drewnianej ławeczce.

Ma siwe włosy, pomarszczoną twarz.

Na której życie okrutne,

wymalowało miniony czas .

Zarysowało grubymi kreskami,

niczym artysta na płótnie.

Wszystkie troski, niepowodzenia,

szczęśliwe momenty i kłótnie.

Myśli o utraconej młodości,

dzieciach których dawno nie widziała.

Czy była dla nich dobrą matką ?

Przecież zawsze o nie dbała.

Gdzieś głęboko, pomiędzy kreskami

ukryte są także piękne chwile.

Przeżyła prawdziwą miłość,

nie każdy ma to dane.

Choć była przy niej krótko,

w pamięci pozostanie.

Tak to staruszka jak co dzień,

na samotnej, drewnianej ławeczce,

wspomina dawnego życia czas.

Czasem bywało wesoło,

innym razem okrutnie.

Chętne spędziłaby go jeszcze raz.