Ławka

Pa­ra sta­ruszków na ław­ce przed do­mem,

kruchy­mi dłońmi wznoszo­nym przez la­ta.

Gdzie krzyk żura­wi, oz­najmia pow­ro­ty,

a pająk nitkę na we­ran­dzie spla­ta.

Buk wyszep­tu­je wspom­nień za­kamar­ki,

pos­połu z wiat­rem trąca okien­ni­ce.

Cieniem otu­la swe wier­ne kochan­ki.

Słońce prze­kor­nie drażni im źre­nice.

Rzad­ko wyz­nają swe uczu­cia głośno,

nucą z uśmie­chem mod­litwę do Bo­ga.

Że, tak po pros­tu, być ze sobą mogą,

i niedo­sięga­nie ich już żad­na trwo­ga.

Je­sień jest piękna, choć zi­my nie wi­ta.

Kołysze wspom­nień mgły bla­de po po­lach.

A si­we włosy ra­dością spo­wite,

układa na kocha­nych ich skro­niach.

Niecodzien­ny ob­raz to, i nie każdy zdoła,

oglądać czer­wień słońca o zachodzie.

Gdzie zwal­nia czas, i spokój do­koła,

i nie na miej­scu, roz­mo­wy są o modzie