ławka

na ulicy słońce dopieszcza zmarznięte gołębie

obiecując bardziej zieloną trawę

i więcej ziaren

na zniszczonej ławce dłonie poszarpane od wspomnień

wyczuwają najmniejsze pęknięcie

chropowate drewno milczy

nieskłonne do pogawędki

a przecież nie ma nikogo innego

kto poprawi futrzany kołnierz

i wysłucha paru skarg zanim przymarzną

do wytartej ławki

tylko gołębie z oddali wpatrzone w ostatni kawałek

prawie suchego chleba

też bezdomne

bóg dziwnie dobiera kompanów

między starym chlebem a ptasimi skrzydłami

snują się słowa podszyte

zziębnięta nocą