Lęk

W oparach strachu kłębi się

Cień mój własny

Ciemna poświata jego

Przyświeca niczym duch zły

Chodzę licząc kroki

Stukając śródstopiem lekko

Z oddechem przyspieszonym

Idę przed siebie

Droga donikąd bez celu

Trzęsącymi się dłońmi

Podnoszę telefon

Wykręcam numer ratunkowy

Zastrzyk bólu

Pozwala przełknąć rzeczywistość

Na ile

Na chwilę