Lethaliia: Kroniki Mrocznych Lasów Prolog + Rozdział I Chleb, kłamstwa i zapach dymu

Prolog

Lawina z małego kamienia

Od zarania dziejów w Lethalii istniały Cztery Kamienie Życia. Doskonała, nienaruszalna harmonia. Czysta potęga Ognia, Ziemi, Wody i Powietrza spójnie splotła się w jedność, dając tej ziemi oddech. Jednak to, co miało być błogosławieństwem, szybko stało się przyczyną wiecznej rzezi. Nacje pragnęły tej potęgi wyłącznie dla siebie. Jako pierwsi po władzę sięgnęli Elfy – rzekomi zaprzysiężeni strażnicy Kamieni, którzy wyciągnęli po nie swoje czyste, wykąpane w hipokryzji ręce.

W ten sposób na naszej ziemi narodził się konflikt trwający od setek lat.

Wszystko zaczęła Istota, która przybyła z samych niebios. Prawdziwy półbóg, posłaniec Astarty i Kalosa – matki oraz ojca wszystkich ludzi. Kiedy zstąpił na ziemię, Elfy i Orkowie uderzyły na alarm. Najwyższy mag elfów Dainel sięgnął po skondensowaną moc Kryształu, by spięty w sojuszu z orkami pod przywództwem legendarnego Herolda Daha'ha pokonać niebiańskiego przybysza. Wiedzieli, że jego obecność przynosi za sobą kres ich ras.

Bitwa rozgorzała w świecie ludzi. Istota przegrała, lecz tuż przed upadkiem naznaczyła pierwszego ludzkiego imperatora – wielkiego Gadiusa. To on na zgliszczach starcia wywalczył miejsce dla swojego ludu, obdarowując ludzi magią zrodzoną z krwi półboga… Satiminela.

Dzięki Satiminelowi ludzie rozwinęli się ponad wszelkie wyobrażenie. Zaczęli wznosić obwarowane cytadele, budować spowite magią maszyny wojenne, napędzać czystą energią całe miasta i zapalać wieczne światła w swoich domach. Tak narodziło się Miasto Bogów – pierwsza stolica Imperium, hojnie obdarowana potęgą i wiedzą niebiańskiego posłańca.

Gdyby tylko ludzie znali prawdę…

Gdyby wiedzieli, jak bardzo się mylą. Jak wszyscy w tym świecie okropnie się mylą.

Mówi się, że historię piszą wygrani. Ale co, jeśli w tej wojnie nie ma ani jednego zwycięzcy?

Chciwość i pycha ras doprowadziły do zaburzenia równowagi samych Kamieni, a krwawy konflikt trwa po dziś dzień. Opowiem wam historię o tym, jak przeznaczenie potrafi poruszyć jeden mały kamyczek, by wywołać lawinę, która zmiecie cały świat. Opowiem wam o tym, jak zwykły chłopak z farmy został zmuszony, by poznać całą tę brudną prawdę.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Chleb, kłamstwa i zapach dymu

Poranek w Rosadiku rzadko kiedy pachniał czymś innym niż stęchlizną, błotem i dymem z wilgotnego torfu. Nazwa wsi nie wzięła się z poezji starych bardów. Rosadik wyrosnął w miejscu, gdzie co rusz ktoś kogoś zarzynał – najczęściej zwiadowcy Mroźnego Kła, którzy przekraczali pogranicze, żeby wyrżnąć parę krów i przy okazji któregoś z nieszczęśliwych rolników. Tuż obok rozciągał się mroczny, gęsty bór Lasu Szaleńców, przypominając każdemu, że spójny świat kończy się tuż za płotem ich własnej zagrody.

Tristan miał dwadzieścia lat, twarde dłonie od nawracania płużycy i łeb pełen głupich, romantycznych złudzeń. Wychowano go w wierze, że uczciwa praca, pokora i ciche znoszenie trudów przyniosą mu w końcu upragniony spokój.

– Wstawaj, leniu pługowy! – Siostra wpadła do izby z trzaskiem, zrzucając z niego derkę. – Matka woła od świtu! Chleba brakuje, a ty byś spał do południa, jakby nas orki we śnie miały ominąć!

Tristan mruknął coś niewyraźnie, przecierając zaspane oczy. Podniósł się z posłania z ciężką głową, na której wciąż ważyło się wczorajsze popołudnie.

Matka ścisnęła mu w dłoni parę miedziaków. – Idź, synu, przynieś trochę chleba i kawałek solonego mięsa od handlarza. Miej oczy szeroko otwarte, znowu mówią o zwiadowcach przy pograniczu...

Wyszedł w chłodne, szare powietrze. Rosadik tętnił swoim zwykłym, surowym życiem. Minął chatę kowala, niski mur starego spichlerza i wtedy ją zobaczył.

Janka.

Jego wybranka. Ta sama, która wieczorami szeptem mówiła mu o czystości i skromności, spuszczając wstydliwie wzrok i pozując na niedostępną, szanowaną damę z wioski. Teraz stała przy zagrodzie z końmi, oparta o drewniane żerdzie, śmiejąc się gardłowo i swobodnie. Obok niej stał Romiłuj – syn tutejszego lorda, pyszny chłopak w barwionym kaftanie. Wokół nich kręciła się cała ta jego parszywa banda miejscowych dziedziców.

Janka zachichotała głośno, rzucając Romiłujowi zalotne spojrzenie i jakby niechchcący dotykając jego ramienia. Romiłuj dostrzegł idącego ścieżką Tristana. Na jego gębie natychmiast wykwitł drwiący, pewny siebie uśmiech.

W żołądku Tristana ścisnął się lodowaty supeł. Pamiętał każde słowo, które Romiłuj wycedził do niego ubiegłej nocy za stodołą. Syn lorda podsłuchał rozmowę swojego starego z miejscowym kapłanem, gdy ci wstawieni przy flaszce debatowali o transportowanej księdze. Klasztor ukrywał wolumen pełen zakazanej wiedzy, czekający na konwój do stolicy – księgę, którą należało oczyścić z mrocznej energii i zniszczyć, bo obiecywała bogactwo, władzę i wieczną młodość tym, którzy opanują jej rytuały.

Romiłuj zapłonął chciwością. Zamarzyła mu się ta potęga, ale nie miał zamiaru sam ryzykować kradzieży ze świętego miejsca.

„Słuchaj no, chłopie...” – rzucił wtedy Tristanowi z pogardą, ściskając go za ramiona tak mocno, aż poszły szwy. „Przyniesiesz mi tę księgę z klasztoru. Oczyszczoną czy nie, mało mnie to obchodzi. A jak nie... to ta twoja cnotliwa Janka szybko dowie się, co znaczy łaska syna lorda. Zrobimy z niej pośmiewisko i obietnicę dla całej mojej bandy.”

Tristan zacisnął zęby tak mocno, aż zabolały go zawiasy szczęki. Zrobiłby wszystko, by ochronić Jankę. Nie miał pojęcia, że ta sama Janka właśnie z rozbawieniem szepcze coś Romiłujowi na ucho, zanosząc się cichym śmiechem na jego widok.

Idąc dalej główną drogą ku zagrodzie handlarza, z trudem powstrzymywał gniew. Z rozmyślań wyrwał go jednak ostry, metaliczny dźwięk bębna.

Ludzie zaczęli wyfruwać z chałup, wycierając ręce w fartuchy i rzucając lękliwe spojrzenia na drogę. Na podwyższeniu z beczek stał urzędnik w wyblakłym, imperialnym surducie, trzymając w dłoni zwój z pieczęcią. Obok niego nerwowo przestępował z nogi na nogę lokalny strażnik z halabardą.

Urzędnik odchrząknął donośnie, rozwinął pergament i uniósł głos, by zagłuszyć szum wiatru:

– W IMIENIU NASZEGO IMPERATORA DOLORJANA III! – zagrzmiał jego urzędowy, pozbawiony emocji ton. – Z URZĘDU OGŁASZA SIĘ CO NASTĘPUJE! PROSIMY O POZOSTAWANIE W DOMU PO ZMROKU! ZABRANIA SIĘ WYCHODZENIA Z DOMU NA POCZĄTKI LASU I ODDALANIA SIĘ OD WSI DALEJ NIZ 50 STÓP! PROSIMY RÓWNIEŻ O PRZYGOTOWANIE SCHRONIENIA W RAZIE KONIECZNOŚCI WYSTAPIENIA NIEPRZEWIDZIANYCH SYTUACJI!

Tłum na ulicy zamarł. Po chwili zerwały się ciche, nerwowe szepty. „Pięćdziesiąt stóp? Przecież tam jest moje pole żyta...”, mruknął ktoś pod nosem. Ktoś inny pobladł, patrząc w stronę ciemnej ściany drzew Lasu Szaleńców, która zdawała się dziś wyjątkowo bliska.

Tristan zatrzymał się na środku drogi, ściskając w kieszeni miedziaki na chleb. Ostrzeżenie cesarskich urzędników zazwyczaj zwiastowało jedno – że sytuacja na pograniczu wymknęła się spod kontroli, a lokalny garnizon ma zbyt mało ludzi, by kogokolwiek obronić.

A on musiał nie tylko przetrwać tę noc, ale jeszcze obmyślić, jak zakraść się do ufortyfikowanego klasztoru i ukraść księgę, dla której Romiłuj był w stanie sprzedać własną matkę.

Tristan przełknął gorycz, oderwał wzrok od murów urzędnika i ruszył w stronę niziutkiego, oblepionego błotem domostwa handlarza.

Kerdon. Grubiutki, zawsze uśmiechnięty od ucha do ucha, jedyny niezłomny optymista w całym tym skazanym na zagładę Rosadiku. Problem polegał na tym, że jego uśmiech nigdy nie docierał do oczu. Kiedy Kerdon szczerzył zęby, w jego martwym spojrzeniu kryło się coś, co sprawiało, że ciarki szły po plecach – jak u pająka, który przygląda się uwięzionej w sieci muszę.

– Witaj, chłopcze! – zawołał handlarz, wycierając tłuste ręce w brudny fartuch, gdy Tristan wszedł do ciasnej, pachnącej stęchłym tłuszczem i suszonymi ziołami izby. – Jak tam u ciebie? Matka zdrowa? Ojciec powrócił już z marszu? Biedaka zabrali w końcu z naboru do armii... taka wielka strata dla wsi, a twoja mama została zupełnie sama. Może... może mógłbym ją odwiedzić, pomóc jej w czymś? Siostra też pewnie cały dzień kręci się w domu, co? – Kerdon posłał mu krótki, lekko niepokojący, śliski uśmiech.

Tristan poczuł, jak w żyłach na sekundę zastyga mu krew. Słowa handlarza były niby pełne troski, ale brzmiały jak obrzydliwa groźba.

– Wszystko w porządku, Kerdonie – odparł sztywno, starając się utrzymać głos na wodzy. – Mama i siostra sobie radzą. Po prostu przybyłem po chleb i solone mięso. Dla matki.

Handlarz zaśmiał się krótko, gęsto i sięgnął pod ladę po zawiniątko. – Jasne, jasne, chłopczę. Radzą sobie. Oby jak najdłużej. – Odwinął kawałek szarego papieru, rzucając na drewno bochen i słoninę. Zniżając głos do teatralnego szeptu, przysunął się bliżej lady. – Słyszałeś w ogóle te plotki? Wojsko ma przyjechać dzisiaj w nocy. Podobno idzie wielki konwój z klasztoru, mają stamtąd coś zabrać. Wszyscy strażnicy biegają jak poparzeni, pełne zamieszanie w garnizonie. Podobno strzegą tego jak samego królestwa... Cokolwiek to jest, musi być cholernie cenne.

Tristan zamarł.

Konwój z klasztoru. Dzisiaj w nocy. Dokładnie ta sama księga, o którą ubiegał się Romiłuj i za brak której miała zapłacić Janka. Słowa handlarza dudniły mu w uszach, podczas gdy Kerdon patrzył na niego z tym swoim wiecznym, lodowatym uśmieszkiem.

Tristan już miał sięgnąć po miedziaki, gdy nagle powietrze w Rosadiku drżało od potężnego, ogłuszającego huku.

Szyby w izbie handlarza zadźwięczały złowrogo, a z powiek i strzechy sypnęła się chmura pyłu i drobnej słomy. Kerdon aż upuścił nóż, a Tristan odskoczył od lady, wybiegając pędem na główną drogę.

Wszyscy mieszkańcy powychodzili ze swoich chałup, zatykając uszy i wpatrując się w stronę wzgórza, na którym stał stary klasztor. Nad jego mocarne mury wzbijała się gęsta, czarna kolumna dymu. Ktoś niechcący odstrzelił w mur.

Na środek placu przed gospodą wybiegł dowodzący garnizonem oficer. Jego twarz była purpurowa z wściekłości, a mundur rozpięty w pośpiechu. Z dzikim wrzaskiem zaczął okładać batem stojącego najbliżej strażnika, aż ten skulił się w pół, zasłaniając głowę rękami.

– JAK MÓGŁŚCIE DO TEGO DOPUSCIĆ, WY BEZMÓZGIE DRANIE?! – wrzeszczał oficer, trzasnąwszy batem tuż obok ucha żołnierza, aż skóra trzasnęła w powietrzu. – ROZPIERDALACIE WŁASNE DOMOSTWO, ZANIM WŁAŚCIWY WRÓG W OGÓLE TU DOTARŁ!

– Panie! Na boga, to przez przypadek! – wydzierał się strażnik, łapiąc oddech i cofając się przed kolejnym ciosem. – Romek! To Romek niechcący ją opuścił i wypaliła! Mieliśmy ją tylko przestawić, żeby pokazać generałowi Virtusowi salwę powitalną, jak przyjedzie z nocnym konwojem!

Oficer zamarł z uniesionym batem. Imię generała Virtusa podziałało na niego jak kubeł lodowatej wody. Spuścił rękę, rozglądając się nerwowo po tłumie gapiów, po czym wysyczał przez zęby:

– Jeżeli generał dowie się, że przed jego przyjazdem rozwaliliście połowę muru, to własnoręcznie powieszę was obydwóch na najwyższej sosnie przed klasztorem. Sprzątnąć ten bałagan! I miejcie oczy otwarte, bo konwój będzie tu za kilka godzin!

Oficer odwrócił się na pięcie i ruszył wielkimi krokami w stronę koszar, a strapieni strażnicy natychmiast rzucili się do żmudnego odkopywania gruzu.

Tłum na ulicy powoli zaczął się rozpraszać, mrucząc pod nosem o bezmyślności wojskowych. Ale Tristan stał jak wryty.

Wszystko działo się dokładnie tak, jak mówił Kerdon. Konwój z zakazaną księgą miał pojawić się dzisiaj w nocy, a w garnizonie panował totalny, opłakany zamęt. Wojsko było zajęte łataniem własnych błędów, ukrywaniem zniszczeń przed generałem Virtusem i pilnowaniem murów.

Dla Lorda, ojca Romiłuja to była katastrofa logistyczna. Dla Tristana... jedyna szansa, by wykraść księgę i ocalić Jankanę przed zhańbieniem.

W jego głowie zaczął rodzić się desperacki plan.

Oficer nie miał zamiaru czekać, aż mieszkańcy sami rozproszą się po kątach. Rozejrzawszy się po tłumie z wściekłością wymalowaną na twarzy, wrzasnął:

– Ty, ty i ty! Nie gapić się tam! Brać łopaty, taczki i zaprawę! Masz to zamaskować, zanim generał Virtus tu dotrze, bo inaczej wszystkich was poślemy do kopania miedzi w kopalniach!

Wskazał palcem na grupę gapiów. Zanim zdążyli mrugnąć, Tristan zrobił krok do przodu i odruchowo podniósł rękę.

– Ja pomogę, panie oficerze – odezwał się nadspodziewanie pewnym głosem.

Strażnik spojrzał na niego podejrzliwie, ale w tej panice potrzebował każdej pary rąk. – No to ruszaj się, chłopak! Pchać te taczki pod górę do murów!

Tristanowi serce biło jak szalone. Dla Romiłuja ta cała księga była celem samym w sobie – chłopak chciał ją zdobyć dla siebie, zaspokoić własną zachciankę, nie dbając o nic innego. Dla samego Tristana cały ten magiczny szajs nie był wart nawet złamanego grosza. Przez całe życie wmawiano mu przecież coś zupełnie innego: że to ciężka praca, trud i pot wylany na roli przynoszą człowiekowi prawdziwe ukojenie i spokój. Zwłaszcza teraz, gdy jego ojciec został siłą zaciągnięty w szeregi z przymusowego naboru do armii i nigdy, przenigdy z niego nie wrócił.

A jednak, mimo tych wszystkich nauki i bolesnej pustki w domu, teraz pchał się w sam środek wojskowego zamieszania.

Bo to nie była gra o mocarne artefakty. To była jedyna droga, by wyrwać Jankę z rąk Romiłuja i przetrwać w tym dusznym, bezlitosnym świecie. Z taczką zaprawy w dłoniach, Tristan ruszył pod górę, wprost ku uszkodzonym murom klasztoru.

Prace przy łataniu rozbitego muru trwały aż do późnej nocy. Blask pochodni rzucał długie, drżące cienie na kamienną fasadę, a zapach gaszonego wapna i wilgotnej zaprawy mieszał się z potężnym zmęczeniem ciążącym w kościach.

Z każdą upływającą godziną strażnicy, którzy mieli pilnować pracujących chłopów, zaczynali przegrywać walkę z własnymi ciałami. Zmęczenie zaglądało im w oczy coraz śmielej. Co rusz przymykali oko na drobne przerwy robotników, a w końcu sami weszli w fazę cichej, znużonej rywalizacji o to, kto na chwilę utnie drzemkę.

Między żołnierzami wywiązała się cicha kłótnia szeptem – zrzucali na siebie obowiązek pilnowania terenu, nawzajem wytykając, kto warty jest spania, a kto powinien trzymać halabardę w dłoni i nie zasypiać na stojąco. Zdezorientowani i zmęczeni, zaczęli oddalać się w ciemniejsze zakamarki podmurówek, próbując znaleźć odrobinę spokoju.

Dla zmęczonych chłopaków z wsi była to uciążliwa robota, ale dla Tristana... twarde zmęczenie strażników i ich wewnętrzne spory zaczynały tworzyć idealne okno. Chaos, którego tak bardzo potrzebował, właśnie stawał się faktem.

Tristan nie czekał ani chwili dłużej. Wykorzystując moment, w którym jeden ze strażników zwymyślał drugiego i zniknął za załomem muru, a drugi przymknął oczy wsparty o halabardę, chłopak bezszelestnie wymknął się z kręgu światła pochodni. Przesmyknął się przez świeżo załatany, prowizoryczny wykop i wślizgnął w mrok klasztoru.

Nogi niosły go przez nawę główną – wielką, pogrążoną w półmroku i pachnącą starym woskiem oraz kadzidłem salę modlitw, gdzie wysokie sklepienia rzucały na posadzkę gigantyczne, złowrogie cienie. Szedł przy samym kamiennym murze, stawiając kroki najciszej, jak potrafił.

Gdy dotarł na tyły, skręcił na zaplecze, tuż obok zakrystii. W tym momencie jego uwagę przykuły przyciszone głosy dobiegające zza uchylonych drzwi. Tristan zamarł, przyciskając plecy do zimnego kamienia.

Do jego uszu doszły słowa wielkiego kapłana Dariusa, rozmawiającego z wiernym diakonem Filipem. Stary kapłan brzmiał na przerażonego, a jego głos drżał w ciszy korytarza:

– Co za hańba... Czy Kalos nam już nie sprzyja? – szeptał Darius z desperacją w głosie. – Czy to przez tę cholerną księgę ściągnęliśmy na siebie ten gniew?

Diakon Filip stał obok, wzdychając ciężko. W tym momencie Darius sięgnął do fałdów swojej szaty, wyciągnął z nich ciężki, żelazny klucz i wcisnął go w dłonie diakona.

– Masz, Filipie – powiedział kapłan głuchym, niespokojnym głosem. – Idź do skarbca. Dopilnuj, by księga była szczelnie zamknięta w gablocie. Sprawdź, czy wszystko jest na miejscu... I na miłość bogów, pod żadnym pozorem jej NIE DOTYKAJ! Znasz ostrzeżenia. Nawet jedno dotknięcie stron może uwolnić to, co dawno powinno zostać pogrzebane.

Tristan zamarł, a krew zeszła mu z twarzy. Diakon Filip zacisnął palce na żelaznym kluczu i rzucił krótkie: „Rozumiem, ojcze”, po czym zaczął kierować się prosto w stronę wyjścia z zaplecza – dokładnie tam, gdzie ukrywał się chłopak

Tristan bezszelestnie wyślizgnął się z zaplecza, wykorzystując moment, w którym diakon Filip odwrócił się plecami. Przywarł do kamiennej posadzki, po czym skoczył w cień masywnej, marmurowej kolumny w nawie głównej. Kiedy Filip ruszył przed siebie, Tristan ruszył za nim, stawiając kroki w idealnej synchronizacji z ciężkim, miarowym stukotem butów duchownego.

Diakon zszedł w najdalszy, mroczny zakątek klasztoru, gdzie powietrze stawało się coraz gęstsze i zimniejsze. Zaszurał czymś przy ścianie – nacisnął ukryty w masywnym, spiżowym świeczniku mechanizm. Z cichym, złowrogim zgrzytem kamiennych bloków przesunęła się płyta w podłodze, odsłaniając strome, kręte schody prowadzące w głąb ciemności.

Gdy Filip zszedł po schodach, zapalając zatkniętą w uchwycie pochodnię, Tristan przemknął za nim tuż przed zatrzaśnięciem się przejścia.

W nozdrza chłopaka uderzył natychmiast odór, od którego żołądek podszedł mu do gardła. Był to fetor starych trupów, wilgoci i dawno zapomnianej, tłustej zgnilizny, która wsiąkła w ściany katakumb przed wiekami. W tym dusznym, grobowym półmroku kroki diakona echo niosły się po wilgotnym kamieniu.

W końcu dotarli do właściwej krypty. W centrum pomieszczenia stała ciężka, żelazna gablota.

W jej wnętrzu spoczywała księga. Stara, czarna, z pozoru zupełnie zwyczajna, oprawiona w wyblakłą, zszarzałą skórę. Jednak na jej froncie wypalono symbol – znak, którego w oficjalnych naukach zakazywano nawet wymieniać. Był to symbol Ahtepa, boga szaleństwa, spisków i niekorzystnego zysku. Boga, który traktował ludzi jak marionetki, bawiąc się ich życiem, nadzieją i desperacją wyłącznie dla własnych, okrutnych zachcianek.

Tristan zamarł w cieniu filara, obserwując każdy ruch diakona.

Filip podszedł do gabloty, sprawdził masywny zamek i upewnił się, że wszystko jest zamknięte. Przez chwilę stał nieruchomo, jakby miał już się odwrócić i odejść.

Nagle zesztywniał.

Zatrzymał się, powoli odwracając głowę z powrotem ku szklanej szybie gabloty. Jego sylwetka spięła się w nienaturalny sposób. Wyglądało to tak, jakby czarna oprawa do niego... mówiła. Tristan nie słyszał słów księgi – do jego uszu docierał jedynie szept i wyrwane z kontekstu, pełne wewnętrznej udręki słowa samego diakona:

– Ale... ale to nie prawda... – wyszeptał Filip łamiącym się głosem, a jego palce zaczęły drżeć. – Wielki kapłan mnie kocha... on nigdy...

Z każdą sekundą diakon parł naprzód, jak zahipnotyzowany, niemal przyklejając twarz do szyby. Jego oddech stał się płytki, a z ust wyrwało się ciche, desperackie wyznanie: – Jeśli... jeśli ma mnie to uratować... zrobienie tego... zrobię to...

Zanim Tristan zdążył w jakikolwiek sposób zareagować, Filip gwałtownie szarpnął za klamkę. Zamek trzasnął metalicznie. Diakon wsunął dłonie w głąb gabloty i – wbrew wszelkim zakazom, ostrzeżeniom i groźbom Dariusa – uniósł zakazaną księgę.

W tym samym ułamku sekundy twarz diakona wykrzywiła się w obłąkańczym grymasie. Filip odrzucił głowę do tyłu i zaczął się śmiać – głośno, nienaturalnie, dźwiękiem człowieka, który właśnie spotkał kogoś, kogo nie widział od wieków, witając starych, bezwzględnych przyjaciół i ciesząc się z ich powrotu do jego głowy.

W chłodnych, cuchnących trupem katakumbach rozbrzmiało echo czystego, lodowatego szaleństwa

Tristan zamarł w cieniu, a jego serce waliło w piersiach jak młot. Widok obłąkanego, śmiejącego się diakona mroził krew w żyłach, ale czas na strach minął. Jeśli Filip zaniósłby tę księgę kapłanom albo obudził cały klasztor swoim śmiechem, po Tristanie i jego planach nie zostałoby nic.

Wahał się zaledwie przez ułamek sekundy.

Kiedy Filip zatoczył się, ściskając tom w dłoniach, Tristan rzucił się naprzód. W ułamku sekundy podbiegł do miejsca, gdzie diakon upuścił palącą się pochodnię, i pochwycił ją z zimnego kamienia. Zanim duchowny zdążym się odwrócić, chłopak zamachnął się z całej siły i uderzył go ciężkim, płonącym końcem w bok głowy.

Głuchy trzask uderzenia Echo poniósł się po wilgotnych murach katakumb. Diakon nawet nie zdążył krzyknąć – jego oczy uciekły w tył głowy, kolana ugięły się pod nim i bezwładnie rzucił się twarzą na posadzkę.

W tej samej sekundzie zakazana księga wyprysła z jego zesztywniałych palców. Z cichym, złowrogim łoskotem upadła na kamienne płyty, a jej czarna oprawa rozwarła się lekko, jakby w oczekiwaniu.

W kryptach zapanowała nagła, dzwoniąca w uszach cisza, przerywana tylko skwierczeniem gasnącej pochodni na podłodze.

Tristan cofnął się o krok, ciężko dysząc. Pochodnia wciąż dymiła w jego dłoni, a zapach spalonej skóry i stęchlizny palił go w gardle. Patrzył na bezwładne ciało diakona, a potem na leżącą u jego stóp księgę boga Ahtepa.

Przez chwilę stał całkowicie sparaliżowany, kalkulując w głowie to, co przed chwilą zrobił. Uderzył sługę bożego. Wdarł się do świętego skarbca. Przekroczył granicę, z której nie było już powrotu – a to wszystko dla kaprysu syna lorda i własnego przetrwania.

Tristan wstrzymał oddech, spuszczając wzrok na leżący u jego stóp tom. Spojrzał na oprawę i zaśpiewał w myślach całą swoją dotychczasową pogardę – heh, zwykła, szara, nic niewartego uwagi, ot, stara księga w czarnej okładce, która w ogóle nie wyglądała na coś groźnego. Ot, kawałek pożółkłego papieru i skóry.

Nagle w gęstej ciszy katakumb rozległ się cichy, lodowaty szept.

– On nie żyje...

Tristan gwałtownie uniósł głowę, obracając się wokół własnej osi. W krypcie nie było nikogo oprócz nieprzytomnego diakona i jego własnego, rwącego oddechu.

– Kto taki?! – rzucił drżącym głosem w ciemność, ściskając mocniej rękojeść pochodni.

Szept powrócił, ślizgając się po wilgotnych ścianach, jakby wydobywał się prosto z czarnych stron leżącej na ziemi księgi. Brzmiał boleśnie znajomo, a jednocześnie obco.

– Twój ojciec, chłopcze... On nie żyje.

Tristan poczuł, jak podłoga usuwa mu się spod stóp.

– Zabili go dla zabawy – szeptał głos, sącząc się do jego umysłu z bolesną, precyzyjną dokładnością. – Kiedy kapitan upił się z wojskiem... zaczęli traktować go jak worek treningowy. Potem jak błazna. Kazali mu się tarzać w gównie, chłopcze... śmiali się, kiedy płakał i wołał twoje imię.

W głowie chłopaka eksplodowała fala gorąca. Obraz ojca – cichego, pracowitego człowieka, którego siłą zabrano w naborze do wojska – na ułamek sekundy stanął mu przed oczami, ale przytłamszony przez brutalną, niszczycielską wizję upodlenia. Zwykła księga w czarnej oprawie wcale nie była zwyczajna. Ona czytała w jego najgłębszych, skrywanych lękach, wyciągając na wierzch to, przed czym uciekał od dnia, gdy ojciec nie wrócił z marszu.

Tristan cofnął się o krok, potykając się o kamień, z szeroko otwartymi ze strachu i nienawiści oczami wpatrzonymi w czarny tom.

Zanim zdążył utonąć w bolesnych wizjach, które sączyła do jego głowy leżąca na ziemi księga, powietrze w katakumbach nagle zadrżało.

BUM!

Echo potężnego huku rozniosło się po kamiennych korytarzach, dudniąc w podłodze i odbijając się od wilgotnych ścian. Przez chwilę Tristan stał jak sparaliżowany, mrugając powiekami i próbując zrozumieć, co się dzieje. Wizja o ojcu pękła jak bańka mydlana, wyrwał go z niej nagły, brutalny powrót do rzeczywistości.

Z góry, przez nieszczelności i ukryte szyby wentylacyjne klasztoru, dotarł do nich kakofoniczny wrzask.

Rozległ się głośny, spiżowy łoskot dzwonów alarmowych. Po nich nastąpiły przeraźliwe krzyki żołnierzy i ostry, świdrujący dźwięk trąbek wojskowych, które odbijały się echem od każdego zakamarka podziemi.

– GENERAL! – wrzeszczał ktoś gorączkowo na dziedzińcu, a jego głos niósł się w dół niczym wyrok. – GENERAL PRZYJECHAŁ!

Panika na górze musiała być gigantyczna. Generał Virtus zjawił się znacznie wcześniej, niż się spodziewano, a wojsko wciąż miało niezamaskowaną dziurę w murze po wcześniejszym wypadku z armatą.

Tristan gwałtownie odwrócił wzrok od księgi. Serce łomotało mu w piersiach tak głośno, że zagłuszało własne myśli. Na dole leżał nieprzytomny diakon, obok spoczywał zakazany artefakty boga szaleństwa, a nad ich głowami cały klasztor właśnie stawał na baczność przed generałem.

Nie było czasu na myślenie. Każda sekunda zwłoki mogła oznaczać szubienice albo coś znacznie gorszego w piwnicach boga szaleństwa. Tristan skoczył do przodu, jednym ruchem podniósł z posadzki czarną księgę – starając się nie patrzeć na jej okładkę i ignorując chłód, który na ułamek sekundy przeszedł mu po palcach – po czym rzucił się ku krętym schodom.

Wyszedł na górę, gwałtownie łapiąc powietrze. W klasztorze panował absolutny chaos, ale prawdziwe piekło działo się na zewnątrz, przy murach.

Dziura w murze, którą chłopaki mieli zamaskować, była załatana dopiero w połowie. Zaprószone wapnem taczki stały porzucone w nieładzie, a przez nieszczelny wybój nadal bez problemu można było się przecisnąć.

Na dziedzińcu wrzawa osiągnęła zenitu. Wszyscy – zarówno zmęczeni wieśniacy, jak i zszokowani żołnierze garnizonu – porzucili robotę i w panice formowali równe szyki, próbując ukryć niedoróbki i zatuszować wcześniejszy blamaż z armatą. Powietrze przeszywały okrzyki dowódców i gorączkowe poprawianie mundurów.

Wszystkie oczy zwróciły się ku główniej bramie, witając gromkimi, ciepłymi głosami generała Virtusa. Naczelny dowódca, żywa legenda, człowiek, którego nazwisko budziło respekt w całym Cesarstwie – ten sam, który swoim męstwem i żelazną ręką odparł hordy orków aż do mroźnego grzbietu Zimowego Kła.

W tym momencie nikt nie pilnował prowizorycznego wejścia. Wszyscy starali się wypaść jak najlepiej przed obliczem generała, prężąc piersi i wyciągając szyje.

Tristan nie czekał ani chwili dłużej. Korzystając z tego, że cała uwaga była skupiona na powitaniu Virtusa, zgiął się wpół, dopadł do niedokończonej dziury w murze i z czarną księgą mocno przyciśniętą do piersi przecisnął się na zewnątrz, znikając w mroku nadchodzącej nocy, zanim ktokolwiek zdążył zauważyć jego obecność.

Tristan nie uciekł od razu w ciemność. Przycupnął w głębokim cieniu za załomem muru, mocno ściskając pod pachą czarną księgę i łapiąc powietrze. W tej samej chwili jego uszu dołączyły głośne, pewne siebie słowa samego generała Virtusa.

Dowódca – odziany w lśniącą, srebrną zbroję, na której dumnie rysował się herb dwóch gryfów wyhaftowany na wielkiej tarczy – zsiadł powolnym ruchem z potężnego, bojowego ogiera. Odrzucił wodze jednemu ze stajennych i rzucił okiem na spiętego oficera garnizonu.

– Zanim cokolwiek ustalimy, potrzebuję porządnego napitku i kobiet – warknął Virtus głębokim, zmęczonym, ale pełnym arogancji głosem, zdejmując ciężką rękawicę. – Moi ludzie są skatowani marszem, potrzebują odpoczynku... Te cholerne zabobony w tej głuszy wykończą człowieka szybciej niż orkowie na froncie.

Oficer garnizonu, bladziutki i śmiertelnie przerażony, natychmiast skłonił się głęboko, potakując pospiesznie głową na każde słowo dowódcy.

– Oczywiście, panie generał... Wszystko jest przygotowane w kwaterach dowództwa, najlepsi ludzie zapewnią wam... – zaczął seplenić oficer, prowadząc Virtusa w stronę głównego budynku garnizonu, podczas gdy reszta orszaku zaczęła się rozładowywać.

Tristan patrzył na to z bezpiecznego ukrycia, czując, jak w żyłach wrze mu cicha, gorzka nienawiść. Legenda o niezłomnym obrońcy Cesarstwa okazała się zwykłym bufonem, który po przyjeździe myślał tylko o winie i rozpuście, podczas gdy wokół ginęli ludzie, a wieśniaków gnano do roboty batem pod groźbą kopania miedzi.

Wciąż trzymając w ręku zakazaną księgę Ahtepa, chłopak cofnął się głębiej w mrok. Generał zniknął w garnizonie, a droga powrotna do Rosadiku stała otworem – choć z każdym krokiem czuł, że ten ciężki, czarny tom przyciśnięty do piersi ważył znacznie więcej niż tylko parę funtów papieru i skóry.

Tristan uciekał ciemnymi, krętymi zaułkami Rosadiku, trzymając się cieni rzucanych przez chwasty i płoty. Biegł prosto w wcześniej umówione miejsce – na tyły opuszczonej, dawno nieremontowanej chaty miejscowego kowala. Stała tam stara, przegnita stajnia, której murszejące deski i zapach zbutwiałej słomy idealnie nadawały się na ukrycie przed wścibskimi oczami straży. To tam miał spotkać się z Romiłujem i oddać mu ten przeklęty łup.

Z każdym krokiem, gdy adrenalinowy szał powoli opadał, w głowie chłopaka zaczęły kołatać paraliżujące myśli. Konsekwencje zaczęły zaciskać się na jego szyi jak pętla. Co się stanie, gdy w klasztorze odkryją, że nieprzytomnego diakona kto okładał pochodnią? Co, gdy zauważą zniknięcie skarbca i tej cholernej księgi boga szaleństwa? Wojsko i kapłani przeszukają każdą chatę w Rosadiku. Zawiśnie na szubienicy albo skończy w kopalni miedzi – i to wszystko dla kaprysu syna lorda.

Zasapany, z ciężką, czarną księgą mocno przyciśniętą do żebrowania i bolącymi ramionami, dotarł wreszcie do stajni kowala. Pchnął delikatnie rozpadające się, skrzypiące drzwi, zamierzając wejść do środka i czekać na Romiłuja.

Zamierzał. Zanim zamarł w progu.

W mroku wnętrza, pośród porozrzucanych starych uprzęży i snopków spleśniałego sianu, do jego uszu dobiegły znajome dźwięki. Płytki, przyspieszony oddech, stłumione jęki i pijany, gardłowy śmiech.

Tristan zrobił krok do przodu i poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy, a żołądek zaciska się w bolesny supeł.

W kącie stajni, na rozłożonym starym dereniu, Romiłuj i Janka byli całkowicie pochłonięci sobą. Dziewczyna, ta sama Janka, dla której Tristan ryzykował życie, włamując się do klasztoru, uderzając diakona i kradnąc zakazany artefakt, śmiała się w głos, wyginając się pod synem lorda. Jej wyrachowana, cnotliwa maska pękła na kawałki, odkrywając czystą, bezwstydną drwinę.

– Mówiłem ci... – wydyszał Romiłuj między chichotami, gładząc ją po udzie. – Ten idiota łyknie wszystko... Zrobi każdą brudną robotę, byleby ratować moją "małą, niewinną Janke"...

Janka roześmiała się jeszcze głośniej, rzucając głowę w tył, a jej śmiech odbił się echem od przegniłych desek stajni, brzmiąc dla Tristana jak policzek wymierzony przez sam los.

Świat Tristana właśnie spłonął doszczętnie. Ryzykował życiem, popełnił zbrodnię, zadarł z kościołem i wojskiem, dźwigając ciężar wpojonego posłuszeństwa – tylko po to, by odkryć, że był zwykłą marionetką w okrutnej grze dwójki cynicznych kłamców.

Tristanowi na ułamek sekundy całkowicie zabrakło tchu. Jego dusza spadła na samo dno – wprost do lodowatych czeluści piekła i wróciła z powrotem, spalona na popiół. W tej pustce nie potrafił określić, co czuje: czy to obezwładniająca wściekłość, głęboka rezygnacja, paraliżująca bezradność, czy po prostu potworna, miażdżąca samoświadomość własnej głupoty, że nie widział tego wcześniej, dając się omotać jak dziecko.

W progu otwartej stajni stał nieruchomo, trzymając w rękach ciężką, czarną księgę, podczas gdy świat wokół niego walił się w gruzy.

Dźwięk skrzypiących drzwi przerwał jednak intymną chwilę. Janka drgnęła gwałtownie. Zamiast paniki, jej twarz błyskawicznie przybrała maskę wyrachowanego cynizmu – zaczeła pośpiesznie naciągać na siebie ubrania. Romiłuj natomiast nie spieszył się wcale. Podniósł się leniwie z derenia, powolutku wsuwając nogi w spodnie, a na jego ustach malował się szeroki, drwiący uśmiech kogoś, kto uważał się za pana sytuacji.

Janka, próbując zachować resztki swojej fałszywej, nieszczerej skromności, wygładziła suknię i rzuciła w stronę Tristana tonem skrzywdzonej, ale wyrozumiałej dziewczyny:

– Kochanie... spóźniłeś się – odezwała się słodkim, ociekającym jadem głosem. – Musiałam to zrobić... musiałam go zająć, by dać ci czas na wykonanie zadania. Rozumiesz, prawda?

Romiłuj zaśmiał się gardłowo, dopinając pasek, po czym wyciągnął rękę w stronę chłopaka, patrząc na niego z góry. Nie miał bladego pojęcia o diakonie, o uderzeniu pochodnią ani o tym, co działo się w katakumbach – dla niego liczył się tylko czysty zysk i ośmieszenie chłopaka z farmy.

– No dalej, młody. Oddawaj księgę – wyszczerzył zęby w szyderczym grymasie. – Bo jak nie, to zawołam straż. W końcu... to ty się tam włamałeś i to ty ją ukradłeś. Hahaha!

Przez dłuższą chwilę Tristan nie potrafił wydusić z siebie ani słowa. Obraz Janki i Romiłuja w stajni, cała ta podłość, kłamstwa i kpina odebrały mu mowę. W pierwszym odczuciu bezgranicznego oszołomienia miał ochotę po prostu rzucić im ten ciężki, czarny tom pod nogi, oddać go i odejść – cudem licząc na to, że może jakimś sposobem cała ta koszmarna noc minie, że ktoś o tym zapomni, a on wróci do swojego zniszczonego, cichego życia.

Ale gdy palce lekko rozluźniły się na oprawie księgi, w głębi jego umysłu – prosto z kart czarnego tomu – znów rozległ się ten sam, lodowaty, wsączający się do mózgu szept.

– Wieesz... – przeciągał cicho głos, ślizgając się po jego myślach z drwiącą, złowrogą pewnością. – Wiesz doskonale, że jak im ją oddasz... on każe cię zabić, żeby zatrzeć ślady. A sam okrzyknie się bohaterem, który odzyskał relikwię. Hehehe...

Słowa księgi uderzyły w niego z siłą młota. Oczywiście. Przecież Romiłuj nie zostawiłby świadka swojej konspiracji. Oddanie im księgi w tym momencie nie było ratunkiem – było podpisaniem na samego siebie wyroku śmierci. Zostawiłby go w jakimś rowie ze spętanymi rękami, a wieś powtarzałaby historię o tym, jak to syn lorda uratował miasto przed złodziejem.

Tristan zacisnął dłonie na czarnej oprawie tak mocno, że knykcie pobielały mu z wysiłku. Dawna uległość, wpojenie, że ma być cichy, pracować i zginać kark przed panami – wszystko to pękło w jednej sekundzie, zastąpione przez coś mrocznego i zimnego.

Zamiast oddać księgę, Tristan powoli uniósł wzrok. Jego twarz, dotąd pełna cierpienia i zagubienia, stała się kamienna, a w oczach zamiast łez płonął teraz zupełnie inny ogień.

Romiłuj prychnął pod nosem, widząc, że chłopak wciąż stoi w bezruchu z księgą w uścisku.

– No co tak zamarłeś, do cholery? – warknął, robiąc krok do przodu i wyciągając rękę. – DAWAJ tę księgę ! Nigdy w życiu nie widziałeś, jak ktoś rucha twoją pannę, ty naiwny głąbie ? Pora dorosnąć!

W tym samym ułamku sekundy, zanim Tristan zdążył cokolwiek odpowiedzieć lub zacisnąć palce na oprawie, ciszę nocnego powietrza rozciął rozdzierający, paniczny wrzask dochodzący od strony głównych zabudowań wsi.

– ASTROT! RATUJ! – drzeć się zaczął ktoś na granicy gardłowego rzężenia. – ORKOWIE! ORKOWIE TU SĄ!

Drugi krzyk zagłuszył resztę słów, przechodząc w nieludzki krzyk terroru, po którym natychmiast rozległ się głuchy łoskot walącego się płotu i metaliczny szczęk oręża.

Wszystkie maski spadły w jednej sekundzie. Drwiący uśmiech Romiłuja zamarł na twarzy, a Janka z piskiem rzuciła się ku synowi lorda, chwytając go panicznie za rękaw. Hordy z Mrocznego Grzbietu Zimowego Kła, o których jeszcze niedawno wspominał generał Virtus, właśnie przeskoczyły przez palisady. Prawdziwa, bezwzględna rzeź właśnie uderzyła w Rosadik.

Tristan nie wahał się ani chwili dłużej. Ignorując drwiące słowa Romiłuja i paniczny pisk Janki, błyskawicznie chwycił leżącą na ziemi, zniszczoną płachtę starego płótna. Jednym sprawnym ruchem zawinął w nią czarną księgę – wiedział, że nie może jej zostawić, na wzgląd że w niepowołanych rękach mogło by dojść do tragedii.

W tej samej sekundzie przez jego umysł przetoczyła się fala czystego terroru: Dom.

Jego matka i młodsza siostra wciąż siedziały w chatce na skraju wsi. Podczas gdy generał Virtus bawił się z żołnierzami, a syn lorda myślał tylko o własnej przyjemności, hordy orków wdarły się do Rosadiku. Musiał jak najszybciej do nich biec. Bez zastanowienia przerzucił zawiniętą w płachtę księgę przez plecy, mocno wiążąc troki wokół klatki piersiowej. W tym momencie artefakty, lordowie, kłamstwa Janki i cała ta gra przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. Liczyło się tylko jedno: życie jego rodziny. Nie mógł ich zostawić.

Romiłuj patrzył na niego z absolutnym niedowierzaniem, widząc, że chłopak zamiast uciekać z nimi albo prosić o litość, szykuje się do drogi w samo piekło ataku.

– Stój! Co ty wyprawiasz?! – warknął syn lorda, robiąc krok w jego stronę z twarzą wykrzywioną strachem. – Przecież musimy się ukryć! Nie zostawisz nas... Słyszysz? Jeśli pomożesz nam się bezpiecznie dostać do posiadłości mojego ojca, sowicie cię nagrodzę! Obiecuję!

Tristan nawet na niego nie spojrzał. W tym ułamku sekundy, gdy wiązał węzeł na plecach, z zawiniętej za jego pasem płachty – prosto ze stron czarnego tomu – do jego świadomości znów sączył się lodowaty, drwiący szept:

– Zabawne... Naprawdę zabawne... Przedni żart...

Chłopak odwrócił się na pięcie i wypadł ze stajni wprost w dym, wrzaski i szczęk żelaza płonącej wsi.

Tristan leciał przez płonącą wieś, potykając się o gruz, z ciężkim brzemieniem czarnej księgi na plecach i płonącym w płucach bólem. Kiedy w końcu wykręcił w stronę rodzinnej chaty, zamiast bezpiecznego schronienia ujrzał zgliszcza. Drzwi były wyrwane z zawiasów, a ściany okopcone dymem.

Jego serce zamarło. Zanim zdążył w ogóle pomyśleć o matce, jego wzrok przykuł ruch na skraju wsi, tuż przy granicy gęstego, spowitego wieczną mgłą Lasu Szaleńców.

Zasapany, z oczami pełnymi łez i przerażenia, zobaczył swoją siostrę. Biegła ile sił w nogach, potykając się o własne stopy, uciekając w panice przed tym, co czaiło się tuż za nią.

A tuż za nią, z dzikim, gardłowym rykiem i obnażonymi kłami, pędziło trzech potężnych orków. Ich masywne sylwetki odcinały się od łuny pożarów, a między sobą szczekali w swoim chropowatym, nieludzkim języku, wygłaszając sprośne, pełne dzikiej żądzy komentarze na temat swojej ofiary. Pogoń zmierzała prosto w mroczne, bezlitosne czeluści Lasu Szaleńców.

Tristan poczuł, jak cały świat wokół niego zamarza. Z pleców, przez grubą płachtę materiału, czarna księga zatrwożyła jego rozpaczy cichym, lodowatym chichotem.

Nie było czasu na planowanie. Z dzikim, obłąkańczym krzykiem chłopak zerwał się do biegu, ruszając w pogoń za bestiami, które ścigały jego siostrę

Tristan wpadł między pierwsze pnie, zatrzymując się na ułamek sekundy, by złapać rwący oddech. Dopiero wtedy dotarło do niego, gdzie w ogóle się znajduje.

Przed nim rozciągał się Las Szaro-Czarny – miejsce, o którym w Rosadiku szeptało się tylko po zmroku. Ziemia pod jego nogami była czarna, lepka i nasiąknięta wilgocią, a wokół unosił się odór zgnilizny z tysięcy spróchniałych korzeni. W tej samej chwili przypomniał sobie stare ostrzeżenia, te wszystkie babcine opowieści o tym, dlaczego do tego lasu pod żadnym pozorem nie wolno było wchodzić.

To nie były zwykłe drzewa. Ziemia pamiętała dawne, krwawe wojny, które przetoczyły się przez te tereny lat temu. Przez dekady czarna, nasiąknięta krwią ziemia piła krew tysięcy poległych żołnierzy, a korzenie wysysały tę rzeź dzień po dniu. Drzewa rosły, pęczniejąc od ludzkiego cierpienia, aż w końcu same stały się tak samo zimne, martwe i nieludzkie jak te trupy, którymi je niegdyś podlewano.

W tym przesiąkniętym śmiercią lesie każdy krok brzmiał jak podeptanie czyichś kości, a mgła między pniami gęstniała z każdą sekundą.

Z głębi boru, gdzieś spośród splątanych gałęzi, dobiegł go stłumiony, przeraźliwy krzyk jego siostry i szorstki, zadowolony śmiech orków.

Tristan zacisnął zęby, czując, jak na jego plecach ciężar czarnej księgi boga szaleństwa pulsował w rytm uderzeń jego serca. Ruszył w pogoń, zagłębiając się w mrok, z którego mogło nie być już powrotu.

Brodząc po kolana w błocie i potykając się o powykręcane, zgniłe korzenie, Tristan parł naprzód. Echo w tym przesiąkniętym śmiercią lesie niosło się specyficznie, rozciągając dźwięki na całe kilometry, co sprawiało, że tropienie przypominało grę z własnymi nerwami. Szedł po omacku, błądząc między martwymi, szaro-czarnymi pniami, aż w końcu – po dłuższym, bolesnym czasie – usłyszał stłumione, gardłowe pomruki.

Przepchnął się przez zasłonę gęstych, zwisających gałęzi i zamarł. Cały świat wokół niego po prostu przestał istnieć.

Jego siostra leżała na czarnej, wilgotnej ziemi. A właściwie to, co z niej zostało. Jej małe, bezwładne ciało spoczywało w kałuży ciemnej krwi, a odrąbane głębokim, barbarzyńskim cięciem topora głowa leżała kilkanaście kroków dalej, zastygnąwszy w wyrazie wiecznego, niemego przerażenia.

Kilka kroków dalej stało trzech potężnych orków. Oparci o swoje ciężkie bronie, brudni, cuchnący potem i dymem, patrzyli prosto na wkraczającego w polanę Tristana. Ich szpetne, kanciaste twarze wykrzywiły się w potworne, szerokie grymasy. Nie było w nich zaskoczenia – tylko czysta, nieludzka kpina. Wydawało się, jakby się śmiali, szczerząc żółte kły i wydając z siebie ciche, bulgoczące dźwięki satysfakcji. Dla nich była to tylko kolejna zabawa, krótka przerwa w marszu, zwieńczona łatwą rzezią.

Tristan nie krzyczał. Żaden dźwięk nie wydostał się z jego gardła.

W tej jednej ułamkowej sekundzie, patrząc na martwe ciało siostry i szydzące bestie, coś w jego umyśle ostatecznie pękło. Wszelkie dawne lęki, wpojone zasady, posłuszeństwo wobec panów i resztki dawnego życia rozsypały się w pył.

A na jego plecach, zawinięta w brudną płachtę, czarna księga boga szaleństwa zadygotała, jakby wreszcie rozkoszując się smakiem absolutnej, niczym niezmąconej rozpaczy, zamieniającej się w czystą, zimną nienawiść.

– OBY WAS OTCHŁAŃ POCHŁONĘŁA! CZEMU MNIE TO SPOTKAŁO?! – krzyk Tristana, będący czystym, rozdzierającym duszę wrzaskiem wściekłości i bezgranicznego bólu, rozniósł się echem po martwym, szaro-czarnym lesie.

Orków jednak ten krzyk w ogóle nie poruszył. Dla nich był tylko kolejną zabawną muzyką, kwikiem zarzynanego zwierzęcia, które zaraz podzieli los swojej siostry. Z obojętną, dziką satysfakcją potężne bestie powoli podnosiły swoją ciężką, ociekającą krwią broń, gotowe na kolejne patroszenie. Jeden z nich splunął na ziemię, szczerząc kły w obleśnym uśmiechu i robiąc krok w stronę stojącego jak w transie chłopaka.

Zanim jednak zamachnęli się toporami, w gęstym, przesiąkniętym wilgocią powietrzu Lasu Szaro-Czarnego coś się zmieniło.

Z głębi cieni, spośród powykręcanych i martwych korzeni, dobiegł niski, wibrujący warkot. Brzmiał tak, jakby mroczna, ociekająca krwią ziemia nagle zaczęła oddychać. Był to dźwięk czegoś starożytnego, nienasyconego i absolutnie obcego człowiekowi – czegoś, co przez wieki strzegło tego lasu nie przed rzezią, ale przed zakłócaniem jego wiecznego spoczynku przez... nadmiar bezsensownego, chaotycznego rozlewu krwi, który nie składał się w odpowiednią ofiarę.

Orkowie nagle zamarli. Ich chropowate pomruki ustały, a dzikie, pewne siebie spojrzenia po raz pierwszy powędrowały w stronę gęstniejącej wokół nich, nienaturalnej mgły.

Z czarnych konarów drzew popłynął chłód, który sprawił, że nawet krew na ciele zamordowanej siostry zaczęła mrozić się na nowo. A na plecach Tristana czarna księga boga szaleństwa zafalowała, jakby witając gospodarza tego miejsca.

Przeznaczenie nie miało litości, podobnie jak ten las.

W gęstniejącej, lodowatej mgle Tristan ujrzał to po raz pierwszy – nieokreślony, ogromny kształt, płynny i smolisty cień oderwany od pni martwych drzew. Zanim horda zdążyła zareagować, mrok wystrzelił naprzód z nieludzką prędkością. Cień dopadł orka, który stał najbardziej z tyłu, i w ułamku sekundy wciągnął go w głąb mglistej zasłony, jakby ten ważący ponad dwieście funtów mięśni i żelaza wojownik był zaledwie bezwładnym piórkiem.

Z białej mgły dobiegł głuchy, dławiący jęk, a zaraz po nim wydarł się przeraźliwy, nieludzki krzyk bestii – krzyk kogoś, kto nagle pojął, że stał się zwierzyną.

Tristan patrzył na to z rozszerzonymi z szoku oczami, a to, co zobaczył sekundę później, przerosło wszelkie wyobrażenie.

Dwaj pozostali orkowie, którzy jeszcze przed chwilą szczerzyli kły w triumfalnym uśmiechu, ociekający krwią jego siostry, nagle stracili całą swoją dzikość. Potężne, budzące grozę w całym regionie monstra z Mrocznego Grzbietu Zimowego Kła cofnęły się o krok. Ich muskularne sylwetki zaczęły się gwałtownie trząść. Trzęśli się jak szczury zapędzone w kąt, drżąc ze strachu przed scenariuszem tak niemożliwym, tak potwornym, że ich drapieżne mózgi niemal odmawiały posłuszeństwa.

W tym lesie to nie oni byli już panami przemocy. W tym lesie pojawiło się coś o wiele starszego, potężniejszego i bardziej nienasyconego.

Coś, co w tej właśnie chwili stało się bezwzględnym łowcą.

Kiedy nieludzki krzyk pierwszego orka wreszcie ucichł, utonąwszy w złowrogiej ciszy boru, z gęstniejącej mgły wystrzeliła kolejna smuga dymu i cienia. Uderzyła w drugiego bestialskiego wojownika z taką siłą, że metaliczny trzask pękających kości niósł się echem między czarnymi pniami.

Tristan, sparaliżowany szokiem i żałobą, odwrócił głowę i zobaczył to kątem oka.

To nie był zwykły dym ani bezkształtny upiór. To był wilk. Ale bestia, która właśnie polowała na orków, nie przypominała żadnego żywego stworzenia znanego ludziom.

Ogromny, potwornych rozmiarów wilk poruszał się z nienaturalną, płynną gracją – tyle że biegł na trzech łapach, a jego czwarta kończyna, bezwładnie zwisająca lub nienaturalnie wykrzywiona, zdawała się świadczyć o dawnych, brutalnych ranach. Jednak to nie jego gabaryty mroziły krew w żyłach. Na gęstej, szaro-czarnej sierści bestii lśniły wyryte lub wypalone runy. Te tajemnicze, bliżej nieokreślone znaki pulsowały słabym, ale hipnotyzującym, ciemnoniebieskim odblaskiem, rozświetlając mrok wokół bestii niczym świetliki tańczące nad grobem.

Ostatni, ocalały ork cofnął się w panice, potykając się o korzenie i upuszczając topór. Jego potężne ciało drżało w spazmach czystego terroru, a gardłowy ryk zmienił się w żałosny skomleń.

W tym samym ułamku sekundy czarna księga boga szaleństwa na plecach Tristana zafalowała gwałtowniej, a ciemnoniebieski blask na sierści wilka na moment zsynchronizował się z pulsem ukrytego w płachcie tekstu, jakby oba te mroczne światy doskonale wiedziały, po co znalazły się w tym samym miejscu.

Instynkt przetrwania i panika wzięły górę nad jakimkolwiek zdrowym rozsądkiem. Tristan i ostatni ocalały ork, obaj ogarnięci ślepym terrorom, otrząsnęli się z pierwszego szoku i rzucili do dzikiego biegu w głąb nieznanego, spowitego mgłą lasu. Uciekali przed siebie, nie wiedząc dokąd, byle dalej od tej polany, byle uratować skórę przed potworem, który pożarł ich towarzyszy.

Biegli na oślep przez czarne, zgnite chaszcze, aż w końcu, zapędzeni w ślepy zaułek przez gęstniejące, splątane korzenie gigantycznych drzew, zatrzymali się gwałtownie, łapiąc spazmatycznie powietrze.

Wtedy w Tristanie odezwało się wszystko na raz – żałoba, nienawiść i czysta, bezmyślna furia. Patrząc na wielkiego, ociekającego potem orka, który przed chwilą brał udział w zamordowaniu jego siostry, chłopak rzucił się na niego z dzikim rykiem. Z całych sił próbował go odepchnąć, uderzyć, rzucić na niego w bezradnej, desperackiej próbie zemsty.

Ale jego pięści były niczym wobec grubej, nabitej mięśniami i zbroczonej krwią skóry bestii. Tristan nawet go nie zachwiał – ork odepchnął go jednym, niedbałym ruchem łokcia, sam drżąc ze strachu i wpatrując się szerokimi oczami w gęstwinę przed nimi.

W tym samym ułamku sekundy powietrze rozciął świst czegoś ostrego.

Kolejna ciemnoniebieska smuga cienia wystrzeliła z mroku z prędkością błyskawicy. Runiczny wilk uderzył ponownie. Potężna łapa z pazurami dłuższymi niż sztylet minęła orka, ale po drodze zahaczyła o ramię chłopaka.

Ostre jak brzytwa szpony rozdarły w ułamku sekundy materiał płachty, gruby ubiór i otworzyły głęboką, krwawą szramę na ramieniu Tristana. Ciało chłopaka zapłonęło bólem, a na czarną księgi spłynęły pierwsze krople jego własnej krwi, wywołując wewnątrz pakunku cichy, złowrogi pomruk satysfakcji.

Tristan zamknął oczy na ułamek sekundy, czując piekący ból w rozdartym ramieniu, a kiedy je otworzył – orka po prostu już nie było.

W ułamku sekundy, z absolutną, nieludzką prędkością, bestia pozbawiła potężnego wojownika głowy. Ciało potwora osunęło się bezwładnie na czarną, mokrą ziemię, podczas gdy tuż za nim, pośród wirujących kłębów mgły, wyrastała sylwetka gigantycznego wilka.

Dopiero teraz Tristan mógł mu się przyjrzeć z bliska. Potwór porzucił czworonożny bieg. Stał wyprostowany na dwóch tylnych łapach, górując nad chłopakiem jak demon z dawnych legend. Miał potężne, muskularne przednie łapy zakończone szponami przypominającymi długie, stalowe sztylety, a całe jego cielsko pokryte było matową, szaro-czarną sierścią, w którą wtopiono pulsujące ciemnoniebieskim blaskiem runy.

Przez kilka długich, dłużących się w nieskończoność sekund stali w bezruchu, patrząc sobie prosto w oczy.

Tristanowi mózg odmawiał posłuszeństwa. Nie potrafił pojąć, jak to stworzenie mogło poruszać się z tak przerażającą, wymykającą się fizyce prędkością. Ale najbardziej przerażające nie były jego gabaryty, kły czy ociekające krwią szpony. Kiedy chłopak spojrzał w ślepia bestii, zamarł z wrażenia. W tych ogromnych, błyszczących w mroku oczach nie było bezmyślnego głodu dzikiej bestii. Było tam coś znacznie gorszego, a zarazem fascynującego – głęboka, przenikliwa świadomość, inteligencja i chłód kogoś, kto patrzy na niego jak na istotę myślącą, a nie tylko na kolejny cel do rozszarpania.

A na plecach Tristana, dotknięta kroplami jego krwi, czarna księga boga szaleństwa zaczęła drżeć coraz mocniej, jakby w tym spojrzeniu wilka odnajdywała odbicie własnej, pradawnej natury

Wilk nie czekał. W ułamku sekundy, z piekielną zwinnością, bestia rzuciła się na chłopaka. Potężne szczęki zatrzasnęły się bezpośrednio na jego poharatanym, krwawiącym ramieniu, a stalowe szpony wbiły się w ziemię i ubranie Tristana.

Chłopak krzyknął z bólu, czując, jak kły miażdżą mu mięso. Przez chwilę szarpali się w błocie – Tristan, desperacko próbując odepchnąć potwora, i gigantyczny, dwunożny wilk, który szykował się do zadania śmiertelnego ciosu.

W tym krytycznym momencie, gdy krew Tristana obficie wsiąkała w owiniętą na plecach płachtę, czarna księga boga Ahtepa nagle nie wytrzymała.

Z głębi zawiniątka, spośród skórzanych okładek, dobiegł niski, nienaturalny dźwięk – coś pomiędzy głuchym pomrukiem pękającej skały a drwiącym, metalicznym wrzaskiem, który uderzył bezpośrednio w zmysły bestii. Dźwięk ten niósł ze sobą tak potężną, obcą aurę i pierwotną grozę, że powietrze wokół nich zadrżało.

Wilk natychmiast odskoczył w tył, lądując na czterech łapach z wyszczerzonymi kłami. W jego świadomych, błyszczących ślepiach na ułamek sekundy pojawił się cień zaskoczenia, a zaraz po nim... niezadowolenia.

Księga była wściekła. Rezonowała z furią, jakby bóg szaleństwa uznawał ugryzienie wilka za bezczelne naruszenie jego własnych, roszczeniowych planów. Ta krew, to ciało i ten chłopiec należeli do niego – do mrocznego artefaktu. Wilk, mimo swojej pradawnej potęgi w lesie, poczuł ten sygnał nad wyraz jasno: ta owieczka jest już zajęta.

Tristan leżał twarzą w błocie, całkowicie sparaliżowany falą parującego bólu i obezwładniającego strachu. Myślał, że to już koniec. W tej bolesnej ciszy, przerywanej jedynie dalekim echem pożarów Rosadiku, jego myśli zaczęły błądzić po ruinach jego życia.

Wspominał tę jedną, przeklętą chwilę – gdyby tylko poszedł z nimi do domu, gdyby został zamiast uciekać za snami o lepszym jutrze, mógłby teraz zginąć razem z siostrą, zamiast patrzeć na jej okrutny koniec. A matka... Choć jej ciała nie widział w zgliszczach spalonej chaty, wiedział z przerażającą pewnością, że tam leżała, pochłonięta przez ogień lub oręż napastników. Stracił wszystko. W ciągu jednej nocy cały jego świat przestał istnieć.

Z mglistego odosobnienia wyrwał go pulsowanie rany na ramieniu i lodowaty ciężar czarnej księgi na plecach. Wiedząc, że jeśli zostanie na otwartej przestrzeni, wilk lub kolejny wróg rozerwie go na strzępy, zmusił swoje ciało do ruchu.

Nie był w stanie ustać na nogach. Zamroczony, z ciemnością wirującą przed oczami, zaczął się czołgać i turlać przez czarne, wilgotne chaszcze, zostawiając za sobą krwawy ślad na liściach. Szukał jakiegokolwiek schronienia przed czujnymi ślepiami bestii.

W końcu, tuż pod potężnym, powykrzywianym korzeniem wiekowego drzewa, natrafił na głęboką wyrwę w ziemi. Wcisnął się do tego wąskiego, dusznego azylu, skulony i drżący z zimna oraz wycieńczenia.

Zanim pogrążył się w gorączkowym, pełnym koszmarów półśnie, zamknął oczy, a ostatnią rzeczą, jaką poczuł, był cichy, złowrogi pomruk księgi pulsującej w rytm jego ubywającej krwi.

Tristan powoli uchylił powieki. Zamiast ciasnej, dusznej nory pod korzeniem i pulsującego bólu w poszarpanym ramieniu, ujrzał przed sobą gęstą, mleczną mgłę spowijającą bezkresny, czarny las. Ból fizyczny zniknął, zastąpiony przez dziwną, odrętwiałą lekkość.

Z cieni, bezszelestnie niczym duch, wyłoniła się ta sama bestia. Ogromny, dwunożny wilk o sierści pooranej lśniącymi, ciemnoniebieskimi runami stał zaledwie kilka kroków od niego, wpatrując się w niego swoimi świadomymi, głębokimi ślepiami.

Ale tym razem stało się coś dziwnego.

Tristan nie czuł już panicznego strachu, który paraliżował go jeszcze chwilę wcześniej. Zamiast tego w jego wnętrzu panowała lodowata, nienaturalna pustka. Patrzył na potwora bez drżenia serca, jakby ich losy były ze sobą nierozerwalnie splecione, a on sam przestał być zwykłym chłopakiem, stając się częścią tego koszmaru.

Wilk wciąż stał przed nim w milczeniu, a jego potężna sylwetka górowała nad chłopakiem w kłębach gęstej mgły. Wtedy nagle, bez poruszania pyskiem, bez najmniejszego drgnienia szczęk, w umyśle Tristana rozległ się dźwięk.

Błysnął tam kobiecy, czysty głos – melodyjny, a jednocześnie zimny jak lód, wydobywający się wprost z głębi świadomości bestii.

– Powinieneś mi podziękować – usłyszał w swojej głowie, podczas gdy ślepia wilka wwiercały się w jego duszę. – Uratowałam cię od tego, co on by z tobą zrobił... A z zrobiłby z ciebie zabawkę, dzieciaku.

Słowa te zawisły w gęstym powietrzu snu, niosąc ze sobą przerażającą świadomość, że potwór przed nim nie tylko myślał, ale miał własny plan co do jego ocalałego życia.

– Nie rozumiem... – odparł Tristan, marszcząc brwi w sennej dezorientacji, a dźwięk jego własnego głosu wydał mu się dziwnie obcy w tej przestrzeni.

Głos z głębi wilczej świadomości natychmiast mu przerwał, brzmiąc teraz jak lodowaty, melodyjny szept tuż obok jego ucha, choć bestia wciąż stała w bezruchu naprzeciwko niego.

– Nie musisz. Nie musisz nic rozumieć – ucięła chłodno. – Najważniejszy jest plan. Plan naszej Pani. Nasza Pani to prawda, którą w końcu zrozumiesz... kiedy nadejdzie czas.

W tym samym ułamku sekundy ciemnoniebieskie runy na sierści wilka rozbłysły mocniejszym, oślepiającym blaskiem, a gęsta mgła wokół nich zaczęła wirować z nienaturalną prędkością, ciągnąc Tristana w dół, w wir czarnej otchłani.

– Ale jaka Pani?! – krzyknął Tristan, a jego głos w sennej otchłani zabrzmiał jak desperackie echo, które natychmiast rozmyło się w szumie wirującej mgły.

Odpowiedź nadeszła natychmiast, tnąc jego umysł niczym lodowate ostrze:

– Odnajdź ją na wschodzie. Na wschodzie jest jaskinia. Tam jest nasza Pani... Teraz jest i twoją Panią. Odnajdź ją. Potrzebujesz jej.

Zanim Tristan zdążył zadać kolejne pytanie, ciemnoniebieski blask run zgasł, a świat wokół niego pękł jak kruchy lód.

Chłopak gwałtownie otworzył oczy, zrywając się w dusznej, ciemnej norze pod korzeniem drzewa w sercu Lasu Szaro-Czarnego. W nozdrzach nadal czuł zapach wilgoci, krwi i ozonu, a w uszach wciąż brzmiało lodowate ostrzeżenie tajemniczej istoty. Na jego plecach czarna księga boga szaleństwa pulsowała głuchym, ciężkim rytmem, jakby potwierdzając słowa z sennika: wschód, jaskinia, nowa Pani.

Chłopak zerwał się z drżącym oddechem, wpadając plecami na twarde drewno korzenia. Przez chwilę panicznie macał swoje ramię, spodziewając się palącego, rozrywającego mięśnie bólu.

Nic.

Zamiast niego palce natrafiły na gładką, nienaruszoną skórę. Po głębokiej, poszarpanej szramie, którą zaledwie kilka godzin wcześniej otworzyły szpony runicznej bestii, nie został nawet najmniejszy ślad. Nic go nie bolało, a ciało – mimo przebytej nocy, głodu i terroru – dziwnie lekko chłonęło chłodne, poranne powietrze.

Co więcej, czarna księga na jego plecach zamilkła. Złowroga, gęsta aura, która wcześniej wwiercała się w jego umysł i wysysała z niego siły witalne, nagle zniknęła. Artefaktyczne tomiszcze spoczywało w płachcie spokojnie, jakby po prostu nie mogło już wniknąć w jego duszę – albo jakby przepływ krwi i dzisiejsza noc zmieniły Tristana w coś zupełnie innego, co nie poddawało się już dawnym prawom.

W tym samym momencie z góry, ponad czarnymi, poskręcanymi koronami drzew Lasu Szaro-Czarnego, dobiegł dziwny, zniekształcony śpiew ptaków. Brzmiał chrapliwie, niemal metalicznie, jakby nienaturalna aura lasu skaziła nawet tutejszą przyrodę, ale jedno było pewne – wczesne, szare światło zaczynało powoli przesączać się przez gęstą mgłę. Nadchodził świt.

Tristan wysunął się ostrożnie z podziemnej kryjówki, otrzepując się z czarnej ziemi. Spojrzał w głąb lasu, a potem w kierunku, gdzie – jak podpowiadał mu senny głos i dziwne poczucie przeznaczenia – musiał leżeć wschód.

„Chyba muszę udać się na ten wschód...” – pomyślał, czując w piersiach dziwną, pustą determinację. „Może tam znajdę jakąkolwiek odpowiedź? W końcu... nie mogę wrócić do wsi. Nic mnie tam już nie trzyma. Domu nie ma, matki nie ma, siostry nie ma.”

Zacieśnił płachtę z księgą na plecach, rzucił ostatnie, lodowate spojrzenie na miejsce, gdzie stracił wszystko, i ruszył przed siebie, wprost w nieznane.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania