Letnia wiosenność jaśnieje; dobrem swym przemiła…

Data: rozpoczęcia pracy ok. 14 – 3 ( Marzec ) – 2026 – Rok.

Letnia wiosenność jaśnieje; dobrem swym przemiła…

Już czuję zew; siłę i moc, świeżą krew. Nie przejednaniem wpatrzony, w błękitu sklepienie, widzę jak przedwiosenne Słońce ogrzewa wcześniej skostniałą ziemię; w zieleń traw odkrytych wtulone promienie, pieszczą ździebełka; kusząc czas, by dojrzał późniejszym kwitnieniem; kwiatów czerwieni róż ciepłej, jak usta syjońskich dziewic rozedrgane; dobrem dostatku w słowach modlitwy, świeżością szeptanej; serca Duchem radości żywej; Miłości odkrywanej, Uczuciem Sprawiedliwej, będącej jak powiew nowy zefiru zdrowy; przybrzeżnej strefy mórz lazurowych; chłodzący usta niebiańskiej mowy, okryte wilgocią otuchy i piękna; Damy wschodów, oczu szafirem spoglądania patrzącej w przyszłość zbawienia. Wiarą doskonałą widzącej Świat; Spełnieniem dla Męstwa; kwiatu Magnolii Czarnej, oraz Boskich Cudów uczciwego Księstwa; pełnego tchnienia świeżości i nowej jakości metafizyki, również przedwiosennej, śniącej o przebudzeniu zmysłów lekkiej rozkoszy; wolności namiętnie czułej subtelności; zieleni rześkości, z zawiązek liści nowych rozkwitłej; pączków nie dużych natchnionych Ładem istnym soków Matki Ziemi; syconej Łaską świeżych Boskich opadów deszczu rzęsistego Niebios; pełnych przepychu i Dobrodziejstwem swym namaszczających Przyrodę w Świętej Trosce, przez którą to przejawem Żywiołu Życia wierzbowo; wdzięczna chwilę później, fenomenem odrodzenia szaty nowej Boskiego Stworzenia; drzewami oczka puściła czystością swą; urokliwie przecudnych bazi, poświęceniem swym ckliwie, niby perły natury, cichym i niemym płaczem ze wzruszenia chrzczone; mantrą cnoty brzmiącego piękna, serca białej Magii mistyki; dobrem tchnienia jedwabnej lekkości wyczuwalnej Mocy; Ładu Druidycznego Świata. Spragnionego wytchnienia; świeżego trelu ptactwa Dnia wiosny nowego, pachnącego wonnością roślin pastewnych; świeżością niesioną wiatrem swobodnej harmonii; kojącej wyobraźnię w jej spokoju natchnionym; niby swobodny lot Żurawi, żwawym tempem lecących podniebnie, chłodzących swe pióra na wietrze, tnąc przestrzeń skrzydłami nieustraszone; we wzniosłości Boskiej, i w bieli dumy; jej cudzie skromności wniebowziętej, pławiąc się do woli; w szczęśliwości swobodnej istnienia; wolności wyzwolonej, jedwabnej mocy złotego losu szlachetnego spełnienia; promiennej siły Słońca w błękicie; ceniąc przygodę bez lęku i obaw, zmartwień zbytecznych, o swe Boskie życie. Plecione czasem, słowem i pejzażem; w Sensu matrycy Świętego przypadku; ułożonym obrazem…

A wszędzie w koło, gdzie duch rześkich potoków płynących zdawać się by mogło; chłodem rwących wesoło, wiosny srebrem tętni poranek wód lśniących; pośród lasów mieszanych pełnych Buków i Świerków iglastych; żywic świeżych wonnością pachnących, oraz późniejszym szyszek letnich Jodłowych dostojeństwem przemiłym klimatu; przedniego urodzaju miejsc w dziczy, eterycznie czystego, oddalonej od miast, pełnej ściółkowych węży jadowitych; żmij, oraz innych gadów pełzających i w pobliżu młodych Brzózek nory swe mających częstokroć; przy polnych łąkach, obsypanych Stokrotką, biało – listną i słodką; energii aurą równowagi radosną, dla oczu objawioną chwalebnie; Dniem świetlistej emanacji przejaśnienia; Słońcem zbielałych błękitów rozpromienienia; przelanych w oczy dziewic wiejskich, o licach rumianych, wianki z kwieciwa na głowy swe kręcących, zielem majowym Rumianku pachnących. Wzniosłością żyjących czystości, dla wolności i symfonii Piękna; bogactwa dóbr świeżości objawionej; zapachem pylących roślin zefiru niesionym, powiewem skromnym; ziół zieleni urodzaju, gatunków wszelakich. Bogiem namaszczonych Surowym ubogości Statecznej; zanurzonej w toń Mocy barw, kolorów życia; obleczonych w pokusę subtelnie lekką, impresji wzniosłego instynktu natchnienia; dla pszczół robotnic, i innego robactwa owadziego…

Pisarz prewencyjny i autor tekstu wiersza tematycznego; poezji kultury polskiej: Mirosław Witold Butrym. PRO ALFA NOVIS.