Lilou

Po raz wtóry

bum, jak neon w głowie,

poczuł się głupcem,

więc postanowił być nim do końca,

świętym idiotą na etacie życia,

bez umowy, bez jutra,

z kieszeniami pełnymi powietrza.

„Bez mienia, mienia żenili”

mruknął jak modlitwę zasłyszaną w barze o piątej rano,

i ręka sama poszła po Danielsa,

czarnego proroka w szklanej trumnie.

Gruby przemysłowiec tuż obok,

człowiek złożony z faktur i potu

zamarł, oczy miał jak monety wrzucone do studni,

strach i otumanienie,

kapitalizm na krótkiej smyczy.

Łyk był długi,

jak nocna autostrada bez zjazdów,

a potem ruch,

ciało w rytmie bebopu,

roztrącał kelnerów jak przecinki w zdaniu,

którego nikt nie chciał dokończyć.

Szedł do Lilou.

Zawsze się do kogoś idzie,

nawet jeśli to tylko imię

unoszące nad parkietem.

Myślał o zamieci, co rysuje zmarszczki

w strukturze jej białej bluzki

jakby świat chciał coś dopowiedzieć,

ale zabrakło mu tchu.

Szedł dalej,

idiota z wyboru,

wolny jak błąd,

którego nikt nie próbuje poprawić.