Limoncello we śnie

Złote popołudnie spływa po moich ramionach,

Na języku mam sól i cytrynę.

Miasto drży pod obcasami jak stare tango,

Kafle weneckie tańczą w moich źrenicach.

A on? — czy tylko cień imienia? —

Szepczę do nieba w języku, którego nie znam,

„Dolcezza, portami via…”

I w tym zdaniu płonę jak kadzidło

Na ołtarzu zapomnianych miłości.

Mój drink z lodem,

Wiruje w kieliszku z różą zatopioną w dnie.

Słyszę jak śpiewa kanarek ukryty w dżungli snu —

A może to tylko echo jego śmiechu w mej głowie?

Tańczę na brzegu dnia i nocy,

Z wiatrem, co pachnie ogniem i fiołkami,

I nie pytam już, co jest prawdziwe.

Bo są miejsca,

Gdzie iluzja ma smak lepszy

Niż jakakolwiek rzeczywistość.