Liquid Disorder (Płynny Nieład)

Urok, nieaprobowane piękno inwigiluje moją błękitność

Nie poruszy mnie nic prócz głębi oceanu

Jest zimno a wiatr zbiera szalejące fale

Twój puklerz był zapewne daleko gdy walczę na morzu

Cóż kiedym ja zgubił, mój wers w twoich dłoniach poznania

Choć nigdy już nie powstaniesz, nie doczekasz się nowego rozdania

Gdzieś głęboko na dnie

Przeplatamy się wśród cieni

Rybim okiem Dagona wpatrzonym w zbudzone fale

Głosem paranoidalnym, głuszą wśród cierni

Nicość wodnista nicość i niekształtna płynność

Jest zimno i mroźno, lodowate ręce całują ciepłe oczy

Wracamy niechybnie do pierwotnej mazistości

Do rozpuszczenia w bezkresach gdzie światło nie dociera

Mrok zaś nowe i ciśnienie tłoczy w nas nowe kształty, wyciska z nas inną esencję

Aż staniemy się tym, czym zawsze byliśmy:

Wodą w oceanie, cieniem w odbiciu. nicością we wszystkim.

Tak jak było przedtem

Zanim jeszcze oddychaliśmy czystym powietrzem,

Zanim płuca znały ten palący ból lądowego życia,

Byliśmy już skazani na tę płynną dezintegrację i naturę przegnicia,

Na roztopienie się w tym co perłowe, przesiąknięte wodorostami i przejrzystością

W tym mdłym, słonawym świcie przed świadomością

Niech więc się stanie, klęska nie będzie moja.

Dając wiekom przemijać, nie wina to twoja