Lirva

Stało się tak jak chcę,

nim zniknęła rosa i,

nim księżyc zbladł na wieki i,

w stuleciach pędzi czas,

ja nie umieram wcale,

będę ciągle żył,

bo mam wyjebane,

na jebaną śmierć,

//////

ktokokolwiek widział cię skarbie,

niech zostanie przeklęty,

teraz stoję tutaj sam,

nerwy ze stali mam,

jak długo można tak,

chyba z pół godziny tak bym stał,

potem upadłbym na ryj,

w kieszeni coś w udo wżyna się,

nie wiem co to jest,

coś ostrego,

pewnie rdza pokrywa to,

//////

i zakażenie się wda,

nie wiem sam co robić mam,

nędza wielka,

wielki gnój,

nie mam szans na polepienie w łzach,

płaczę już cały czas...