Lis został królem lasu, bez hałasu

Chodzi lis, błąka się po lesie

Patrzy, może kto mu coś przyniesie.

Tam lew upolował sarnę

Pójdę, może ją sobie przygarnę.

Jednak lepiej jakby wilk szary

Przyniósł kaczek ze dwie pary.

Dobry by był też bażant, lub tuczone kury

Ale kto przyniesie, chyba niedźwiedź bury.

Przy tym jakby kuny je oskubały

To byłby obiad dla lisków wspaniały.

Już na sam smak zacieram ręce

A tymczasem zjem coś naprędce.

Pójdę zwędzę coś niedźwiedziowi

Bo ten za mały kąsek nic nie powie.

Zanim wszyscy zaczną mi jedzenie znosić

Muszę wywrzeć presję, aby nikogo nie prosić.

Musi powstać taki mrożący efekt

Aby wszyscy czuli przed lisem respekt.

Bo taka wizja puszczy mi się przyśniła

Że przez spryt ma przemówić siła.

Najpierw ogłoszę się leśnym królem

Aby nie podskakiwały zwierzęta niektóre.

Przy tym narobię w lesie dużo hałasu

Aby na zastanawianie nie mieli czasu.

Tu wprowadzę przepych, który każdego zaskoczy

Że na widok złotego króla, wszystkim zbieleją oczy.

Potem wydam specjalne pozwolenia

Przez które będę spełniał niektóre życzenia.

Jednak kto z dyscypliny się wykruszy

Temu na jego życzenie przemarzną uszy.

Wszak w lesie są takie rewiry

Gdzie przebywają same świry.

Każdy niepoprawny dostanie zakaż wstępu do lasu

Bo tu nikt nie ma prawa robić hałasu.

Patrzcie, co dzięki mojemu sprytowi się wydarzyło

Jak wielu przyjaciół w lesie mi przybyło.

Już nie muszę myśleć, co mi się w polowaniu przydarzy

Bo nam zapewniony bogaty wikt u gospodarzy.

Teraz każdy lew, niedźwiedź , wilk czy kuna

Chce mnie mieć za swojego kuma.

Bo nie chodzi o to by się naharować

Aby dla swej siły i sprytu respekt zachować.

Musiałem złamać siłę siłaczy nie na żarty

Aby król lis był zawsze kontent i nażarty.

PS. To jest taki niby satyro-esej

Jak chcesz to płacz, lub się śmiej

Bo satyra to taki esej, co względów się wyrzeka

A nade wszystko ceni godność człowieka.