Ten tekst działa na dwóch poziomach. Na powierzchni to urwane zdania, jakby chaotyczny notatnik. Ale w tle jest rytm oddychania przez maszynę. To ona wyznacza tempo, przerywa myśli, ogranicza ruch. Dlatego wersy są krótkie, nierówne, pełne pauz. To nie jest wiersz w klasycznym sensie, tylko zapis świadomości osoby, która oddycha z pomocą urządzenia. I właśnie ta forma sprawia, że czytelnik może poczuć, jak to jest — żyć w rytmie maszyny.
Komentarze (10)
Nic nie rozumiem
Ten tekst działa na dwóch poziomach. Na powierzchni to urwane zdania, jakby chaotyczny notatnik. Ale w tle jest rytm oddychania przez maszynę. To ona wyznacza tempo, przerywa myśli, ogranicza ruch. Dlatego wersy są krótkie, nierówne, pełne pauz. To nie jest wiersz w klasycznym sensie, tylko zapis świadomości osoby, która oddycha z pomocą urządzenia. I właśnie ta forma sprawia, że czytelnik może poczuć, jak to jest — żyć w rytmie maszyny.
Był kiedyś taki piękny film o kobiecie której wysiadły płuca i przez całe życie leżała w maszynie która za nią oddychała.
Ciężki ale kończy się sprawiedliwie.
Pozdrawiam 😃
''Ten tekst działa na dwóch poziomach.''
Ja tutaj nawet jednego nie widzę, jest za to chaos, którego autorka nie była w stanie opanować... a szkoda, bo może i coś ważnego chciała powiedzieć
Tak. To opowiadanie.
A nie rozprawka? xD
Nie 😞
Chociaż, jak tak siẹ zastanawiam, to może ì jest tu Rozprawka, ale nie wiem, czy nie nazbyt to intymne.
Tu wracam do tekstu, ktory został sprofanowany. Nie zgadzam siẹ.
https://youtube.com/shorts/qB-vVvGoZuA?si=AI7MWPYulamG9yue
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania