List

wiatr tnie po skórze

ciepło ucieka z ciała

jak z otwartej rany

myślałam że miłość matki wystarczy

że mogłabym ochronić cię przed światem

przed tym co przychodzi

zawsze za cicho

i zawsze za wcześnie

wyciągam do ciebie dłoń

odtrącasz ją

jakby była winna

jakby noc była moja

a wtedy zastanawiam się

czy to ja ją sprowadziłam

czy tylko nie potrafiłam jej powstrzymać

co mogę jeszcze unieść

jeśli wszystko co podaję

rozmywa się w twoich oczach

one zmieniają się w wodę

której nie mogę dotknąć

twój cień rozlewa się po ścianach

ciągnąc mnie w labirynt domu

który oddycha i skrzypi

jak stary zwierzęcy szkielet

a wiatr tnie po skórze

ciepło ucieka z ciała

jak z otwartej rany

każde „za późno”

noszę w sobie

jak ciężar którego nie wolno odłożyć

znam jego wagę

znam jej cenę

ta sama dłoń drży i wraca

drży i wraca

bo w tym wszystkim

co niemożliwe

jest coś

czego nie umiem zgasić

światło

trwa we mnie

i trzyma mnie przy tobie

nawet gdy nie wiem

jak dalej