List do Samobójcy

Drogi Samobójco o sercu już martwym,

Które pogniło od śmieci egoizmu,

Gdzie zapomniany promień optymizmu ?

On chronił byś nie był przedmiotem podartym!

Stałeś na krawędzi żywota i śmierci,

Czy czułeś Krzyk szeptu, co był przewodnikiem ?

Uczył bezwstydnie ze śmierci słownikiem,

Czy nauką jak umrzeć na nowo Cię męczy?

Najmocniej ściśnięta Pętla nie pękła,

Zduszony więc strachem linę odrzuciłes...

Przed trudem cierpienia zwyczajnie stchórzyłeś

Bo skoczyć w przepaść to droga nie kręta...

Drogi Samobójco , coś w grobie spoczywał

Czy widzisz choroby i wojny brutalne ?

Człowiek nie zginął, nie walczył na marne

Byś rany chwalebne swą pychą zakrywał...