Bardzo osobiste i wręcz tragiczne wyznanie. Przepraszam przyjaciele... to nie byli przyjaciele. Bo przyjaciel to ktoś taki, co jest na każde nasze zawołanie. O każdej porze dnia i nocy. W tym wierszu przemawia samotność wśród tłumu. I to jest najgorsze. Ale głową do góry i nie powinno się tak karać siebie. Zawsze gdzieś można usiąść i przytulić się do kogoś. Zapraszam.
Widać, że wiersz bardzo prawdziwy, wręcz myślę, że osobisty. Można się zawieźć na ludziach, ale nie należy się poddawać. Warto się podnieść i iść dalej z podniesioną głową. 5 :)
PS. Jak coś to zapraszam na priv.
Komentarze (10)
Bardzo osobiste i wręcz tragiczne wyznanie. Przepraszam przyjaciele... to nie byli przyjaciele. Bo przyjaciel to ktoś taki, co jest na każde nasze zawołanie. O każdej porze dnia i nocy. W tym wierszu przemawia samotność wśród tłumu. I to jest najgorsze. Ale głową do góry i nie powinno się tak karać siebie. Zawsze gdzieś można usiąść i przytulić się do kogoś. Zapraszam.
Zawsze najlepiej jest karać siebie. Wtedy ludzie nie mówią, że jesteśmy samolubni i że zrzucamy winę na innych.
Drżączka skąd jesteś, jeżeli to nie jest tajemnicą.
Województwo opolskie.
Też Zapraszam ;-;
ode mnie 5 super wczułaś się w temat
przygnębiający wiersz, a jaki (niestety) prawdziwy. 5
Widać, że wiersz bardzo prawdziwy, wręcz myślę, że osobisty. Można się zawieźć na ludziach, ale nie należy się poddawać. Warto się podnieść i iść dalej z podniesioną głową. 5 :)
PS. Jak coś to zapraszam na priv.
Priv?
Weź ją na czata jak coś :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania