Listonosze czasem spadają z nieba

- Popatrz, spadająca gwiazda. Jak blisko! Pamiętasz, co obiecywałeś przed ślubem?

- Że dałbym ci gwiazdkę z nieba?

- No tak. Teraz masz okazję. Spadła niedaleko od naszego domu.

- Nawet nie żartuj.

- No proszę. Chyba nie chcesz, żebym znów miała ciche dni?

Udałem się do lasu, gdzie rzekomo uderzyła gwiazdka. Po kilku godzinach poszukiwań, natrafiłem na niewielki krater. W środku leżał listonosz.

- To pan spadł z nieba?

Trochę się zdziwiłem, ale nie takie rzeczy w życiu widziałem.

- Ja? – zapytał listonosz. – Nic nie pamiętam.

- Nawet tego jak się pan nazywa?

- Nie, to akurat wiem, ale…

- No to co pan kłamie, że nic nie pamięta?

- Eee…

- Czemu pan leży w tej dziurze?

- Nie mam pojęcia.

- Jest pan kosmitą?

- Panie, przestań pan mnie wypytywać. Nienawidzę dziennikarzy i wścibskich osób. Wolno mi leżeć, gdzie mam ochotę.

- No tak, przepraszam.

Listonosz wstał chwiejnie. Na plecach miał wypaloną ogromną dziurę.

- O rety, jest pan poparzony.

- Możliwe. Od urodzenia nie czuję bólu. Kiedyś uciąłem sobie palec i dopiero następnego dnia zauważyłem, że coś jest nie tak.

- Nie lała się krew?

- Widziałem krew, nawet sporo, ale myślałem, że żona dostała miesiączki.

- Jak tak patrzę, to chyba ma pan wszystkie palce.

- To palec u nogi, nie u ręki. Trochę się zabawialiśmy z żoną i… Nieważne. Ale zaraz… Chyba pana kojarzę. Przeczytałem większość pańskich książek.

- Ale ja nie jestem pisarzem.

- Źle mnie pan zrozumiał. Czytałem książki z pańskiej biblioteczki. Naprawdę pokaźny zbiór.

- Był pan w moim domu?

- Czasem mi się zdarza chodzić po różnych domach. Mam takie przyzwyczajenie.

- To w sumie może pan dzisiaj wpadnie do mnie? Żona chciała, żebym jej przyniósł gwiazdkę z nieba.

- Przyniósł? No dobra, nie chciało mi się iść.

Listonosz wskoczył mi na ręce. No cóż, trzeba być słownym.