listopad

po omacku

szukam tego miejsca

które miało czyjeś ręce

tego progu

który pamięta ciężar kroków

cisza wciąż przesuwa krzesła

ich głosy

płyną moimi żyłami

pamiętam żółte śliwki

i bose stopy na zimnych kaflach

pamiętam jak byłam czyimś jutrem

na końcu korytarza

drży małe światło

nie podchodzę

boję się

że zgaśnie

kiedy rozpoznam

czyje było