Listopadłem

Z kasztanowca spadły liście,

wiatr je upchał gdzieś po rowach.

Moja cisza nie ma okien,

gdy w niej siedzę, ważąc słowa.

Wycisnąłem łezkę z oka,

choć została tylko jedna.

Drugą z kości sobie wyssam,

jeśli będzie mi potrzebna.

Te marzenia, które kwitły,

pod sufitem już się suszą.

I gdy tylko na nie spojrzę,

zaraz w głowie się pokruszą.

Pustka obok mnie samotna,

więc przytula mnie do siebie.

Ściana pyta, czego szukasz,

a ja tego ciągle nie wiem.

Tanim winem tak bezmyślnie

napoiłem swoje serce,

chociaż ono bardzo chciało

do jesieni mówić wierszem.