listopadowo

nikogo tak nie kochałem jak siostrę

wtulającą mi pluszaka w poduszkę

a całusek na dobranoc był eliksirem

gdy zgrywałem urwisa na podwórku

i tarłem tyłek po upadku z trzepaka

uśmiechała się na widok „akrobaty”

uczyła mnie grać na łodydze mlecza

strzelać z liścia klonu i owocami bzu

stawać na głowie i chodzić na rękach

dzieliła się sekretem dorosłego życia

była w skowronkach i śniła na jawie

o rycerzu w zbroi na srokatej szkapie

odpowiadała na moje głupie pytania:

„Gdzie sypia słonko, gdy się schowa?

Czyżby księżyc był łysy jak kolano?”

nie dane jej było iść w blasku świateł

kochać – wzdychać – rozpamiętywać

dziś witam się z Kasią na jej grobie...