,,Liturgia Upadłego Anioła”

Nie spadł został strącony,

między światłem a cieniem,

Tam, gdzie nie sięga już miłosierdzie,

powstał z ran nie z łaski.

Był głosem, którego nie chcieli słyszeć,

skrzydłem złamanym od własnych modlitw,

Nie płonął jak demon płonął jak znak,

którego nie da się już zetrzeć z nieba.

Nie nosił miecza. Nie siał ognia.

jego wojna była cicha,

To była walka serca z przeznaczeniem,

wiary z pustką, która rośnie jak blizna.

Ludzie patrzą w górę,

a on trwa wśród ruin,

Z oczami pełnymi wszystkiego,

czego nie udźwignęli bogowie.

On nie prosi o wybaczenie,

nie klęka przed tronem,

Zna cenę światła i zna smak grzechu,

i jedno, i drugie boli tak samo.