Loch Lomond, neony i pozostałe wypadkowe

zachód słońca infantylny

my już z tego wyrośnięci

snują wszyscy plany nocy

wszyscy mniej lub bardziej

śnięci

śnięci!

śnięci!

czyż nie piękny przeddzień śmierci?

w swoich własnych rzygowinach

szczur się snuje po godzinach

ka

ba

re

cik!

tango siarczyste nade mną

i tango moralne we mnie

i kręcą się kola (oszczędnie)

z nienajgorszą whisky

niechaj krążą

niech się świecą

jasny fiolet - neonowo

neon - jasnofioletowo

obaj jasno filisternie

wszystko we mnie

we mnie!

we mnie!

we mnie!

do mnie!

hasło: alarm!

tracę głownię!

reszta leży na chodniku

wypadam dziurą w kieszeni

dziura pełna nie jest dziurą

fiolet dąży ku zieleni

powieki-kotary

chcą prosić o bis

forma za brudna

Witkacy chce dziś

złapał mnie w talii

słowami ciężkimi

imponderabiliami

arty-anomaliami

takim i owym

z podejściem zbyt nowym

kieszeń!

ręka w bezwładzie zaczęła gdzieś fruwać

kieszeń!

czego nie znajdziesz tego będziesz szukać

kieszeń!

kieszeń!

udręka dzisiejsza

musiała się rozpruć

nie dalej niż wczoraj

archiprotektorze!

na żywo i w kolorze

pomóż dźwignąć mi krzyż

osobliwie metaforyczny

jak prawie wszystkie pozostałe

O Loch Lomond! O Loch Lomond!

zieleń dąży w ciemny blond

idzie twardo w dojrzewanie

dojrzewaj mój ty,

chmielny kwiatostanie

kwiato-stanie

stanie

stanie!

stanie się coś!

stanie!

stanie!

czuje drganie w członkach!

stanie!

miałeś rację święty janie!

przedszum trąb mi dzwoni w uszach

płynie naokoło czaszki

do jednego, do drugiego

potem w trąbke eustachiusza

w gardła jamę i do flaszki