„Lost”

Lubię być prawie niewidzialna, półprzezroczysta.

Mój świat wtedy głowy nie zwiesza,

skromnych pokoi się nie wstydzi.

Pergamin wyparł już papirus,

można pisać po obu stronach.

Sień w cieniu się ukrywa, odzienie na mnie czeka.

Trencz w kolorze cielistym z wieszaka spływa,

kapelusz z różą pustyni za nim podąża.

Na półce wypucowane do bladości

beżowe, prawie niemodne mokasyny

z drugiego sezonu Zagubionych.

Trzy schody na wyjściu,

takie nic, a jednak skręcić można

i pójść w kostkę brukową,

miast w niegdysiejsze

Ogrody Kofty.