Łóżko

niby kanciaste

a jednak okrągłe jak piersi sponiewierane o poduszkę

nie czuję ostrych krawędzi gdy między jękiem a jękiem wdycham twój pot z materaca

ostoja azyl

gdzie było kiedy brutalnie rzuciłeś moje jestestwo w otchłań twardej i zimnej podłogi

gruchocąc nadzieję nie kości

marząc o miękkiej pościeli

przyjmuję pozycję horyzontalną

poduszka ukoi napięte nerwy

odmrozi skostniały język kiedy z ust wylatują

kawałki lodu