Ludzkie żale, kości zwierząt i późne wieczory. Albo inaczej mówiąc – rozmowa

przetłumaczona z angielskiego proza własna, og. tytuł: "Human Regrets, Animal Bones and Late Evenings -- in other words, a conversation"

Mam zwyczaj picia zbyt wielu filiżanek kawy. Niektórzy moi znajomi

dzielą ze mną nawyki, ale ten, jak sądzę, ma tylko jedna, która mi

towarzyszy. To sprawia, że czuję się zrozumiana, siedząc z kawą, z którą

nie tylko ja się zmagam.

To nie jest uzależnienie, nie do końca, tak sądzę. I z pewnością nie

mam na myśli kawy, oczywiście mówię o zrozumieniu. Nie byłam pewna,

więc spotkałyśmy się przy mrożonej kawie, miałyśmy, ale ona, zdradzając

mnie, zamówiła gorącą.

„Jak możesz to pić na zimno?” – zapytała, patrząc na mnie jak na

pająka. „Obrzydliwe”.

„To ty parzysz sobie język o napój” – odpowiadam chłodno.

Obie wybuchamy śmiechem i rzucamy się na siebie – ona wygłasza

tyrady o szkole, testach, złych ocenach, mówiąc: „Naprawdę wierzę, że to

mnie zabija”. Wierzę, że mogłaby zostać powieściopisarką, zwyciężczynią,

astronautką, gdyby tylko się stąd wydostała.

Nigdy nie miała czasu na życie. A oto i ona, rozmawia z

dziewczyną, którą kocha, ale nienawidzi, bo piję mrożoną kawę. Dzielimy

się napojem, który nazywamy żalem. To lepsze niż picie w samotności,

rozmyślamy.

„Czy wiesz, że na przeciętnym pogrzebie płacze dziesięć osób?” –

mówi nagle, kaszląc nad poparzonym językiem. Naprawdę chciałem ją z

tego powodu wyśmiać, ale jej słowa mnie zaskoczyły.

„Dziesięć? Tylko tyle?” – prychnęłam. „Przechodzę przez całe życie,

walcząc, umierając i płacząc tylko dla…dziesięciu ludzi płaczących, gdy metoda

prób i błędów ostatecznie prowadzi do – nie wiem – śmierci?”

„Cóż, twoje złamane serca i osiągnięcia tak naprawdę… nie mają

znaczenia, prawda? Dziesięć osób na całym świecie płacze za tobą, ale czy

ty płakałbyś za dziesięcioma osobami? Całe twoje istnienie ma znaczenie

dla dziesięciu osób! To wciąż sporo, prawda?”

Moim zdaniem, wcale tak nie jest.

Ale patrzy na mnie tak zimno, że prawie zmieniam zdanie. Biorę łyk

i zamykam oczy, ten lód wydaje się zimniejszy niż zwykle. Jak lód może

być zimniejszy od lodu, zastanawiam się.

Ten świat naprawdę jest pełen cudów.

„Więcej osób świętuje twoje pierwsze urodziny niż ostatnie” –

dodaje. „Ponieważ nie są pewni, które urodziny obchodzisz ostatnie."

„O czym ty w ogóle bredzisz?” Macham krótko ręką. „Jesteś idiotką!

To jakiś żart? Spotkałyśmy się, żeby pogadać, pogadać o żalach i bólu

kości, a nie o jakichś stromych schodach udających głębokie oceany,

dziewczyno!”. Czuję się głupio, nazywając ją głupią i nie wiem dlaczego.

„Jeśli spadniesz ze stromych schodów, i tak będą cię boleć kości.”

Po tym patrzę na nią.

Czuję się młodo w oczach kogoś tak doświadczonego, czuję się jak

zwiędły kwiat, gdy ktoś tak młody patrzy na mnie z góry. Czuję się,

jakbym wiedziała coś, czego dzieci nie wiedzą, i pamiętała coś, o czym

dorośli zapominają.

W moich oczach jest bohaterką, ale mogę zrobić z niej złoczyńcę, o

ile ja opowiem historię. Gdyby to ona pisała, zawsze byłabym malowana z

błyszczącą koroną, tak sądzę.

Ja jej nienawidzę, czy ona mnie kocha?

„Czasami chcę umrzeć” – mówi ponownie. Unoszę brew. Nie

rozumiem.

„Umierać? Po co umierać, skoro się żyje?”

„Bo ludzie są okrutni. Krzywdzimy zwierzęta. Mamy żale. Nie lubię

tego – okrucieństwa. Czuję, że śmierć może okazać się bardziej

wyrozumiała niż ludzkość”.

Znów to samo. Zrozumienie. I nagle rozumiem, czego ona chce. Ja

też mam nadzieję, że śmierć będzie jak rodzic niosący cię za dziecka do łóżka, gdy udajesz, że śpisz. Mam nadzieję, że wciąż słyszysz wtedy śmiech dochodzący z pokoju obok.

Nie wiedziałam, kiedy po raz ostatni zaniesiono mnie do mojego

pokoju.

Nikt nie wie kiedy. A ja myślę, że chyba będą to moje ostatnie

urodziny.

„Jesteś dziwna” – mruczę, choć rozumiem. „Jesteś naprawdę,

naprawdę dziwna. Nikt nie lubi dziwaków. Nikt cię nie polubi, jeśli

będziesz taka dziwna na zawsze! Przestań być dziwna!”

Ciągle wpatruję się w jej zaciśnięte dłonie. Jej włosy są splątane i

poskręcane jak lina, jest za duża i za mała, jest zarozumiała i nieśmiała, i

jest za głośna, za cicha… Chyba nikt jej nie lubi. Jest brzydka. Pije

obrzydliwą, gorącą kawę.

I żałuje zbyt wiele.

„Czy uważasz, że zwierzęta są dziwne?” – pyta.

„Zwierzęta... Czy Dziwne. Zabijają, żeby przeżyć. I jedzą surowe

mięso. I są po prostu… podłe! Zbyt ciekawskie Albo zbyt okrutne. Są

dziwne. Mają dziwne kości zwierząt i dziwne czaszki” – odpowiadam

głośno i wyraźnie.

„Ty też jesteś zwierzęciem.”

„Tak, to znaczy… Tak, jestem. I chyba też jestem dziwna, ale co

tam, wszyscy są dziwni. Mam normalną czaszkę i nie jestem podła, nie…

okrutna…” Zaczynam wątpić w swoje słowa.

„Pająk, którego zabiłeś wczoraj, miałby inne zdanie”. Jej ton jest

zimny i wściekły, szorstki i okropny. „Kot powiedziałby, że twoja czaszka

jest dziwna. A ty jesteś dziwakiem”.

„A ty jesteś brzydka!”

Kłócimy się. Ale ona nagle odwraca wzrok. Gorąca kawa rozlewa

się po jej dłoniach, gryzę się w język. Ona nie jest…Naprawdę brzydka, nie

chciałam tego powiedzieć. Nie będę przepraszać. Powinna wiedzieć, kim

jest, a kim nie jest.

„Gdybyś była zwierzęciem, kim byś był?” – mówi ponownie. Mówi

dużo. Nie podoba mi się to, nie podoba mi się ona.

„Yyy… Właśnie powiedziałaś, że jestem zwierzęciem”. Unoszę brew,

ciekawa, co ma na myśli. „Ale chyba jeleń. Albo łania. Albo coś w tym

stylu, są czyste. I zabija się je za samo życie”.

Tym razem to ona jest zdezorientowana. Uśmiecham się triumfalnie.

„No cóż, jak powiedziałaś. Jeśli mam zostać zabita za samo życie,

niech śmierć będzie łaskawsza od człowieka. Carpe Diem!” śmiech spływa

mi po twarzy jak wrząca kawa po jej dłoniach.

„Wiele żałuję. Nie podjęłam wielu decyzji. Wiele razy nie zrobiłam

kroku naprzód. Wiele razy powiedziałam coś niewłaściwego. Nie…Do

Rzeczy. Nie… Żyłam, bardzo wiele razy” – przyznaje.

Teraz moja kolej na zadawanie pytań.

„Co zrobisz, jak znajdziesz się sześć stóp pod ziemią?” – pytam.

„Kiedy będę sześć stóp pod ziemią, robaki będą wyżerać moje serce.

Na początku niczego nie poczują, ale potem, kiedy zacznę gnić, poczują

nienawiść, jaką do ciebie czuję. Nie lubię cię”.

Myślałam, że ona mnie lubi.

Moja kawa rozbija się o blat, marszczę brwi. Mam ochotę ją

uderzyć, jestem samolubna, jestem wściekła. Ja też żałuję różnych rzeczy.

Zastanawiam się więc, czy będę żałowała, że ją uderzyłam – nie będę miała

takiego zrozumienia, jakie mam, jeśli w ogóle kiedyś je miałam. Mogę zasadzić kwiat na jej

miejscu, ale on nie pije gorącej kawy.

„No dalej. Uderz mnie!” – namawia.

Zrobiłabym to. Ale nie chcę rozbić lustra.