Lustro

Nieukryty brzask odbicia

Nieistniejące spojrzenie losu

Każde skomlenie spragnione wycia

Każdy szept z otchłani chaosu

Ktokolwiek może, ktokolwiek chce

Niech zabije tego szatana

Przez którego nie spojrzeć gdzie

Dusza za duszą zbrukana

Nie zapomnę tego nigdy

Sztylet zimny jak skała

Utknąwszy w sercu dla krzywdy

Z którego tylko ta krzywda została

Zniszczone tchnienie żywota

Marny los człeka konającego

Odbierające nadzieję zamknięte wrota

Na pohybel tego wszystkiego

Zstępując w dno zmarnienia

Bóle, męki, krzywdy, płacze

Jedyną są troską istnienia

Jedyną przyszłością jaką zobaczę

I tedy nie przeczę walki mozołom

Utknąwszy pod skorupą świata

Podziwiam podnoszące się czoło

I upadek pod toporem kata

Nie sposób ocenić marazm wieczności

W smutku, chorobie i żałobie

Czym jest życie niż wyrazem wierności

Żeby dobrze zrobić samemu sobie

Tak stanąwszy przed lustrem - mym doradcą

Nagi z myśli, trosk, mądrości

W otchłań pustki teraz patrząc

Poszukuję w niej cząstki światłości