Lustro

Widzisz odbicie,

lecz go nie nie rozpoznajesz.

— To ja?

Twarz taka obca,

oczy zapłakane.

— Przecież ty nigdy nie płaczesz. Zawsze udawałeś twardego.

— Teraz nie umiem.

— Co się zmieniło?

— Wszystko.

Zostałem sam z odbiciem, które ocenia.

Które wtóruje moje zmartwienia.

Które wyśmiewa me dokonania.

Które wytyka zbyt późne starania.

— Gdzie byłeś, gdy Cię wołała?

— Byłem przy niej, tuż obok.

— Gdyby tak było nie siedziałbyś ze mną. Gdzie byłeś gdy płakała?

— Byłem, lecz w oczach Jej zawsze próżne były me starania.

— Mówisz więc Ona winna rozstania?

— Nie wiem, winna jedynie poddania, urazę w Jej oczach widziałem prawdziwą... bez zawahania.