Gdy spoglądam czasem w lustro

Gdy spoglądam czasem w lustro,

widzę tę zmęczoną twarz.

Czemu się okrywam pustką?

Czemu jej pozwalam trwać?

Ccemu ty się, moja duszo,

tak do nieba rwiesz

a swawole wciąż mnie kuszą.

Przecież pisał o tym wieszcz.

Nikt mi czasu nie zatrzyma,

Bóg nie powie:"Kończ!",

ale słowo wybacz

nada życiu ton.

I z wybaczam pójdą razem,

jak dwaj kumple obok siebie.

Serce swe zamieniam w kamień

kiedy mówię "Nie wiem".

To co na ostatnie lata

chciałam duszy dać

"Kocham","przebacz" i "przebaczam"

z tego muszę kraść.