Luzik,możemy popełniać głupstwa.

Czas pomalutku spokojnie sobie drepcze, naznaczając nasze dni i noce różnymi zdarzeniami, coraz bardziej otulając nas szalem starości.

A my, którzy mamy ponad 60,70 lub i więcej lat ,wciąż mamy plany i marzenia. Oczywiście, gdy zdrowie nam dopisuje i jesteśmy w stanie samodzielnie się poruszać.Bo jeśli dopada nas jakieś choróbsko,to kaplica. Zaczynają się spacery od lekarza do lekarza i baj,baj przygodo. Ale, gdy jest w miarę dobrze, to nie opuszcza nas wrażenie, że jeszcze możemy góry przenosić i że jesteśmy pełni energii. (Zwłaszcza rano,gdy nas nic nie boli, bo pod wieczór te wspaniałe góry mamy już " w wielkim poważaniu")

Ale, na pewno w tym wieku mamy luzik i komfort co do gaf, bo możemy popełniać je kładąc wszystko na karb starości.

Możemy zapominać, być roztargnionym, bo przecież staruszkowie tak mają. Ponadto, nie musimy już nic nikomu udowadniać ani tego, że jesteśmy dobrym pracownikiem, mężem, kochankiem itd . Przyszedł czas na niekończącego się urlopu i z każdym mijającym rokiem możemy sobie pozwalać na coraz większy luz. Jeśli oczywiście nie dopadnie nas pan Alzheimer, demencja i nie połamie reumatyzm lub inna ciężka choroba.

Nie musimy także stresować się, gdy w naszej małżeńskiej sypialni coś nie wychodzi. BO!! to po prostu starość.

STAROŚĆ!!

I nie ma co się wstydzić ,wpadać w depresję i posiłkować się viagrą czy innymi specyfikami ( bo nie daj Boże może nam wysiąść" serducho".)

Ot po prostu staruszkowie już tak mają.

Na pewno wspaniale jest, gdy nie jesteśmy sami i mamy nadal z kim dzielić nasze radości, smutki i dolegliwości.

Samotność, to bardzo ciężka choroba, która potrafi zrobić wiele złego. Lecz niestety czas, w którym żyjemy, co rusz nam kogoś zabiera.

Pomału zostajemy okradani nie tylko z bliskich i przyjaciół, ale odbierany nam zostaje także słuch, wzrok, bystrość umysłu . A na koniec zostajemy pozbawieni siły i naszej sprawności . I w końcu przychodzi czas, że zostajemy uznani przez innych za starców, seniorów, czy jak kto woli , ludzi w podeszłym wieku

Na pewno każdemu, kto wkroczył już w jesień swojego życia kołacze się w głowie myśl o tym, by nie rozłożyła go choroba, która przykuje go do łóżku i uzależni od innych. Bo przecież starość, to czas, gdy co rusz nas coś boli, rwie i co rusz gdzieś nam strzyka.

Olbrzymie znaczenie ma także kwestia jak odbierana jest nasza starość przez rodzinę. Chcemy, by nasze dzieci i wnuki umiały tą naszą starość zrozumieć i się z nią pogodzić. Pragniemy, by nas nie odtrącano i nie traktowano jak małe dzieci lub niepełnosprawnych i niedorozwiniętych. Tego się boimy .

Problemy starości i jej dolegliwości nie pojawiają się nagle z dnia na dzień. Starość naszych rodziców, dziadków, czy wujostwa nie spada przecież jak grom z jasnego nieba. To proces, który trwa i dociera do innych, gdy pojawiają się pierwsze problemy.

Gdy nasze kontakty z rodziną są sporadyczne, to dopiero któreś spotkanie nagle uzmysławia nam , jak bardzo się nasi najbliżsi zestarzeli. Jednak, gdy kontakty rodzinne są częste, to upływający czas pozwala nam na przyzwyczajanie się do zmian jakie zachodzą w naszych rodzicach i dziadkach.

Jednak problemy związane ze starszymi osobami na pewno są trudne i nie każdy umie sobie z nimi poradzić. Niestety nie uczy się dzieci i młodzieży o tym jak traktować ludzi starszych i nikt nas, gdy dorastamy nie uczy jak z nimi żyć .

Nie można więc mieć pretensji o to, że młodszym trudno jest rozumieć starość i jej problemy.

Posiadamy wzorce wyniesione z naszych domów, a to stanowczo za mało.

A ten problem dotyczy nas wszystkich. Każdy z nas ma rodziców, którzy się starzeją, dziadków, wujostwo. Każdy z nas też kiedyś się zestarzeje i też będzie obawiać się czy inni będą umieli jego starość rozumieć.

Na pewno może się to zmienić, lecz tylko wtedy, gdy już dzieci i młodzież będziemy uwrażliwiać się na temat starości.

Na razie kwestie dotyczące życia ludzi starszych poruszane są sporadycznie, bo to wciąż jest temat, który omijany jest szerokim łukiem.