Łzy na piasku wieków

I. Kain i Abel

Na polach krwi brat brata dłonią zdradził,

Kain, w zazdrości, Abelowy oddech zgasił.

„Gdzie jest twój brat?” – pyta Bóg, głosem jak grom,

Lecz ziemia milczy, poplamiona szkarłatem złom.

Kain wędruje, przeklęty, z piętnem na czole,

A Abel śpi w ciszy, w ziemi zimnej szkole.

II. Hiob w popiele

Hiob klęczy, w popiołach, skóra w ranach pęka,

„Czemu, Panie?” – woła, lecz niebo odpowiedzi nie czeka.

Dzieci zabrane, stada rozwiane, dom w ruinie,

Przyjaciele szydzą, a ból w duszy się tli w milczeniu.

„Bądź przeklęty dzień, gdy mnie matka powiła!” –

Lecz Bóg w wichrze szepcze: „Wierność twa żyła”.

III. Judyta i Holofernes

W namiocie nocy Judyta drży, miecz w dłoni,

Holofernes śpi, w winie utopiony.

Za lud swój walczy, w sercu lęk i modlitwa,

Krew tryska na ściany, gdy głowa w proch spada.

Triumf gorzki, bo ręka jej czystość splamiła,

Tragedia zwycięstwa – śmierć w imię życia.

IV. Dawid i Absalom

„O, Absalomie, synu mój!” – król w rozpaczy wyje,

Drzewo dębu syna chwyta, życie w locie gnije.

Dawid, ojciec, w grzechu splątany, łzy wylewa,

Bo syn, co przeciw niemu powstał, w mogile spoczywa.

Miłość i zdrada, korona w cierniach bólu,

Serce króla pęka w wiecznym żalu.

V. Jezus w Getsemani

W ogrodzie mrok, oliwki szepczą zdradę,

Nazareńczyk klęczy, pot krwawy na bladej skórze.

„Ojcze, oddal kielich!” – błaga w samotności,

Lecz wola nieba cięższa niż ludzkiej słabości.

Judasz nadchodzi, pocałunek pieczęcią klęski,

Tragedia miłości, co świat w grzechu pogrąża.

Zakończenie

Biblia tka gobelin z ludzkich łez i ran,

Gdzie miłość z bólem splata się w wieczności plan.

Każda tragedia woła: „Człowieku, dokąd idziesz?”

Lecz w mroku bólu Bóg wciąż szepcze: „Wrócisz”.