Makabra. Taniec upiornych dziedziców.

W oparach fety, w gnilnym swądzie trwania,

Wypełzły monstra z lędźwi Twych rodzone,

Pazury w portfel, w gardło zatopione,

W rzężeniu starca – ich pieśń ucztowania.

Tłuką kość kruchą, co im jeść dawała,

Z martwych już źrenic grosz ostatni łupią,

Śmiejąc się w twarz Ci, gdy w malignie głupią,

Czekają, aż padnie Twego ducha skała.

To nie jest życie – to gnicie za życia,

Gdzie potwór w jedwabiu, z igłą w sinej żyle,

Wlecze rodzica do ciemnego bicia.

Lecz niechaj wiedzą w swej krwawej mogile:

Gdy śmierć przyjdzie po nich w chwili odkrycia,

Piekło im zwróci każdą bólu chwilę.