Maleńki domek.

Maleńki domek na skale, opleciony wieńcem róż.

Herbacianych tych jesiennych i tych czerwonych wiosennych burz.

Maleńki domek na skale, a w przed nim krzesła dwa.

Których swą ręką nawet nie tknął podstępny czas.

One złudzenie dają, że nasza bajka ciągle trwa.

Maleńki domek na skale, lecz w nim już nie ma nas.

Nie ma dziewczynki, co boso chodziła wśród cierni róż.

Nie ma chłopczyka, co znał tajemnice mórz.

Maleńki domek na skale jak drzazga w pamięci tkwi.

Bo choć próbuje, to nie potrafię zamknąć jego drzwi.

Maleńki domek na skale, a w środku wielki gwar.

Bo pod wieńcem naszych róż, ślub bierze jedna z par.

Mam tylko nadzieję, że jej los inaczej potoczy się.

A pan młody nie zabłądzi i nie pozna mnie.

Tej, którą za karę, Bóg umieścił w domku tym.

Za karę, że nie chciałam do śmierci z tobą być.