Malinka

Piję piwo pod sklepem. Po drugiej stronie ulicy widać niski budynek przypominający szkołę. To dawny ośrodek wypoczynkowy z czasów, gdy domy wczasowe nazywano Malinką lub Grzybkiem i nie wiedziano jeszcze nic o magii litery X w nazwie. Po przewrocie dokonanym przez zwolenników Iksa ośrodek zlikwidowano i zamieniono na mieszkania. Jeszcze później, w ramach oszczędności ciepła, połowę okien zamurowano i pomalowano ściany na tak modne obecnie kolory kawy i beżowego pawia.

Siedzę pod sklepem i mam przed sobą szeroki prospekt ściany bez okien. Scena niczym z obrazów De Chirico. Na pierwszym planie stolik, taki jak mój, metalowy, okrągły, z czterema przyspawanymi siedziskami. Małe figurki jak cienie poruszają się w słonecznym blasku. Piją piwo i rozmawiają, pewnie o samochodach. Ich kobiety, ukryte wewnątrz budynku, oglądają w tym czasie M jak Miłość lub czytają w gazetce przyniesionej z dyskontu o życiu sławnych ludzi. Drogą przejeżdża samochód. Jedzie powoli, niespiesznie, tak jak przystało na bohatera tej opowieści.

Dzień spędzony na piciu piwa i cięciu drzewa ciężko jest uznać za zmarnowany, zwłaszcza jeśli nadal po dniu takim ma się obie ręce. Wieczorem, jadąc rowerem, przejeżdżam obok strumienia, który pachnie porastającą brzegi miętą. Zapach jest tak intensywny, że nie dowierzam sobie i czuję, że to bardziej rodzaj déjà vu niż prawda. Księżyc zza chmur jest równie nierealny. Ta chwila jest jednym ze świadomych snów, w którym odkrywam, jak blisko jestem centrum wydarzeń. Rześkie wieczorne powietrze czyni mój oddech tak lekkim, jakbym zgubił po drodze starannie kolekcjonowane zmartwienia.